Look like you're in love

"Look like you're in love, scared, frustrated, exhausted, desperate, and disappointed all at the same time," she said. All I could do was look at her in disbelief. It was already hard to imagine that I was a pirate in love with a mermaid who just stole the treasure chest full of make up from me that I was supposed to guard, so this seemed impossible to me. Before this ultimate look I just screwed up an interpretation of a pirate falling asleep while leaning on an imaginary chest, so I had no illusions I would do this any better. "I know it's impossible, she continued, but just try to do it." I gave it my best shot, but it must've looked something like Blue Steel

An acquaintance of someone I know approached me through Facebook for a part in a new commercial on YouTube. She told me a famous Korean actress would be in it and they were looking for some caucasian males to be extras. She couldn't find enough caucasian males because it was the holiday season and so she asked if I was interested in playing a captain/cook/sailor/pirate. After I agreed she asked for my height, weight, clothing and shoe sizes, and looking through my pictures on Facebook, she asked if I was bald at the moment. The information of the baldness was very important she stressed. After I gave her all the details she suddenly mentioned a video audition, which wouldn't take long and was just a few funny expressions and an introduction. Moreover, I would get paid.

That's how I ended up in a small studio somewhere in Seoul with 2 women, one instructing me what to do and the other operating the camera. Instead of just a few expression there was a whole script with pirates and a mermaid apparently. I'm starting to see a trend in never giving someone all the information at once here in Korea, although I need more research to really know if I'm just unlucky or that this is really a thing here. Anyway, all of this resulted in the hilarious scene described above. I also had to pretend I was sprinting (while the space I could use was smaller than 1 meter) and had to act exhausted afterwards. To conclude the whole thing I had to burst into maniacal laughter, turn around in a circle so my beer belly could be filmed from all sides, and do my introduction. At the end I was so perplexed of the situation that I couldn't do the introduction without stuttering.

10 minutes after the start of the audition I was outside again with my audition fee in my hand. I already had a feeling then that was all the monetary compensation I would get from this experience and that feeling got confirmed today. I won't be the next Johnny Depp, unfortunately.  I know the commercials are a little over the top here, but the auditions are apparently weird as well. Not all is lost because I have this story for my blog and I also heard that I'm still in the running to become a hand model. Wish me luck. 

"Kijk alsof je verliefd, bang, gefrustreerd, uitgeput, wanhopig en teleurgesteld bent en dat allemaal op hetzelfde moment," zei ze. Het enige dat ik deed was haar vol ongeloof aankijken. Het was al moeilijk voor te stellen dat ik een piraat was die verliefd was op een zeemeermin die net een schatkist vol met make-up van mij gestolen had, dus dit leek mij onmogelijk. Voordat ik deze ultieme blik moest uitbeelden, had ik al een scene verpest waar ik als piraat in slaap viel terwijl ik leunde op een denkbeeldige schatkist dus ik had geen illusies dat ik dit beter zou gaan doen. "Ik weet dat het onmogelijk is, ging ze verder, maar probeer het gewoon." Ik deed mijn best, maar het moet op Blue Steel geleken hebben. 

Een kennis van iemand die ik ken benaderde mij via Facebook voor een rol in een nieuwe commercial op YouTube. Ze vertelde me dat een beroemde Koreaanse actrice er in mee zou spelen en ze waren op zoek naar een aantal blanke mannen als extras. Ze kon niet genoeg blanke mannen vinden omdat het vakantieperiode was en dus vroeg ze of ik geïnteresseerd was in een rol als kapitein/kok/matroos/piraat. Nadat ik had ingestemd vroeg ze om mijn lengte, gewicht, kleding en schoenmaat en terwijl ze door mijn foto's op Facebook bladerde, vroeg ze of ik nu ook nog kaal was. Dat laatste was heel belangrijke informatie, benadrukte ze. Nadat ik haar alle details had gegeven zei ze opeens dat ik een video auditie moest doen. Het zou niet lang duren en bestond slechts uit het doen van een paar grappige uitdrukkingen en een introductie. Bovendien zou ik er voor betaald krijgen. 

Zo belandde ik in een kleine studio ergens in Seoul met 2 vrouwen, één instrueerde mij wat ik moest doen en de ander bediende de camera. In plaats van slechts een paar expressies te moeten uitbeelden, was er een heel script over piraten en een zeemeermin. Ik begin een trend te zien in nooit iemand alle informatie tegelijk geven hier in Korea, hoewel ik meer onderzoek nodig heb om echt te weten of ik gewoon pech heb of dat dit echt een ding is hier. Hoe dan ook, dit alles resulteerde in de hilarische scene hierboven beschreven. Ik moest ook doen alsof ik sprintte (terwijl de ruimte die ik daarvoor had kleiner dan 1 meter was) en daarna moest ik acteren dat ik uitgeput was. Om de hele zaak af te ronden moest ik maniakaal in lachen uitbarsten, een rondje draaien zodat mijn bierbuik van alle kanten gefilmd kon worden en mezelf introduceren. Op het einde was ik zo perplex van de situatie dat ik de introductie niet kon doen zonder te stotteren. 

10 minuten na de start van de auditie stond ik weer buiten met een vergoeding in mijn hand. Ik had toen al het gevoel dat dit alle geldelijke compensatie zou zijn die ik zou krijgen. Dat gevoel werd vandaag bevestigd want ik zal niet de volgende Johnny Depp worden, helaas. Ik weet dat de commercials hier een beetje over de top zijn, maar de audities zijn blijkbaar ook raar. Niet alles is verloren, want ik heb dit verhaal voor mijn blog en ik heb ook gehoord dat ik nog steeds in de running ben om handmodel te worden. Wish me luck.

De Golden Pop Songs man

Millions of people take the metro in Seoul on a daily basis. The vast majority is commuter of course, but there are also blind beggars (of which I suspect some to be able to see),  a stray psychiatric patient here and there (on which I will write more about in another post) and sellers that sell odds and ends in the railcars for very little money. Alarm clocks, garden gloves, socks, peelers, cooking aprons, toys, everything you can think of there is a seller for it. Rush hour or not, he or she puts a cart full of the product down in the middle of the aisle, and starts to sell with a loud voice. With a successful sell here and there, the seller then walks to the next car to repeat the whole ritual again. 

This time the seller is a middle-aged man who, in his cheap suit and worn out shoes, drags a cart with a box full of CDs and a boombox behind him. While K-pop is taking over the world and the people of Seoul stream music via their Galaxy something over the WiFi network of the metro, this guy sells golden American pop songs from the '80s on CD. "Now I'l let you hear Right Here Waiting For You," says the man, with a heavy Korean accent in his English. While the man sums up some facts about this song while the music is blaring from the boombox, everyone continues with what they were doing on their smartphone seemingly undisturbed. One girl is watching a music video of some Korean boy band on her smartphone. Another is watching a drama series, and the rest is engaged in some sort of game. 

Not alarmed by the disinterest in his wares, the Golden Pop Songs man puts another Oldie on and tells a story about the song again. He paces around to show everyone the album cover: "These 10 CDs cost only ₩10,000 (about $10). In the department store you would pay a multitude of that," he continues. My fellow passengers do not exactly give the impression that they get their music from a warehouse.

When no one responds, he gives up. Stoically, he turns the boombox off and with his CDs he makes his way through a sea of smartphones to the next compartment, where he hopes that someone is waiting to buy his Golden Pop Songs. It is as if he believes the words of Richard Marx: Wherever you go, whatever you do I will be right here waiting for you. Unfortunately, time waits for no one ...

Miljoenen mensen nemen dagelijks de metro in Seoul. Natuurlijk is het overgrote deel forens, maar er zijn ook blinde bedelaars (waarvan ik er een aantal er van verdenk toch stiekem te kunnen zien), hier en daar een verdwaalde psychiatrisch patiënt (waarover in een andere post meer) en verkopers in de treinstellen die je allerlei prullaria verkopen voor heel weinig geld. Alarmklokken, tuinhandschoenen, sokken, dunschillers, kookschorten, speelgoed, je kan het zo gek niet bedenken en er is wel een verkoper voor die met z’n boeltje door de metrodeuren komt schuifelen. Spitsuur of niet, midden in het gangpad zet hij of zij een karretje vol met het product neer en begint met een luide stem te verkopen. Met hier en daar een succesje loopt de verkoper daarna naar het volgende treinstel om het hele ritueel weer te herhalen. 

Zo ook deze man van middelbare leeftijd, die in zijn goedkope nette pak en versleten schoenen, een karretje met een doos vol CDs en een boombox achter zich aan de metro in sleept. Terwijl K-pop de hele wereld overneemt en de inwoners van Seoul die muziek via hun Galaxy zoveel via het WiFi netwerk van de metro streamen, verkoopt deze man golden Amerikaanse popsongs van de jaren ‘80 op CD. “Dan laat ik jullie nu Right Here Waiting For You horen,” zegt de man, met een zwaar Koreaans accent in zijn Engels. Terwijl de man nog wat feitjes van dit liedje opdreunt en de muziek uit de boombox schalt, gaat iedereen onverstoorbaar door met waar ze mee bezig zijn op hun smartphone. De ene is een muziekvideo van een of andere Koreaanse jongensgroep op haar smartphone aan het kijken, weer een ander een drama serie en de rest is bezig met een of ander spelletje. 

Onverstoorbaar zet de Golden Pop Songs man een volgende Gouwe Ouwe op en vertelt daar ook weer een verhaal bij. Druk loopt hij rond om iedereen de CD hoes te laten zien. “Deze 10 CDs kosten maar ₩10.000 (ongeveer €7) en in het warenhuis zou je daar een veelvoud van betalen,” gaat hij verder.  Mijn mede-passagiers wekken nou niet bepaald de indruk dat ze hun muziek uit het warenhuis halen. Als niemand reageert, geeft hij het op. Gelaten zet hij de boombox uit en met zijn CDs baant hij zich een weg door een haag van smartphones naar de volgende coupe, waar hij hoopt dat er wel iemand op zijn Golden Pop Songs zit te wachten. Het is alsof hij de woorden van Richard Marx gelooft: Wherever you go, whatever you do I will be right here waiting for you. Helaas, de tijd wacht op niemand…

 

I hope next time mommy comes with?

Baby clothes off, change the diaper and put other clothes back on. Jacket on, socks on, and put the baby in the stroller. Meanwhile, stuffing a bag with diapers, wipes, a bottle, a thermos with hot water, milk powder, and pack some toys. After that, dressing myself, brushing my teeth, put on my coat and shoes and then quickly go outside with the stroller. Well, that was the plan. 

My daughter does not want her shirt taken off and her sweater put on. Changing her diaper is taking too long for her taste and crawling is much more fun. She doesn't want her coat put on so she starts crying. When I finally put her in the stroller she looks at me with the same look that my wife has when I annoy her. When I quickly go to the toilet before we really leave, she doesn't agree and lets me know clearly. 

Arriving on time at an appointment with a child should be an event at the Olympics. Especially when you're flying solo like I am today, because my wife has to work on a Saturday and I'm taking my daughter to her weekly playtime at the cultural center for the first time by myself.  Running and occasionally sprinting seems to be the solution. 

With sweat all over my face I arrive at the department store, above which the cultural center is located. When waiting for the elevator,  a Korean couple with a baby smiles at me. "Hello," said the man while I wonder if they've met my daughter or that they recognize me. The first happens often. For example, my mother-in-law seems to be regular visitor to the local children's shop, If I am to understand correctly from the comments I get from the staff there. It soon becomes apparent that these people do not know me, but they recognise my daughter. "Our daughters are classmates," says the woman in Korean. Together we step into the elevator. 

While I'm struggling with one hand with my shoelaces and with the other trying to take of my daughter's coat, I am greeted by one of the teachers with the words: "Hello, Mommy is not coming?" "No mommy has to work, "I answered somewhat perplexed. "Oh wow, you speak Korean well!" I get to hear. A response that you often get when the only thing you say is hello. After I politely thanked her, I sit down in the circle of mothers with their cute Korean children, which has been formed around the other teacher. 

We start with a song where we have our children on our laps and we need to swing and move them. A bit embarrassed, I'm participating, while my daughter continues to stare stoically in front of her. Then the toys come out and we do some dances and songs (which I, of course, all mess up). My daughter undergoes it emotionlessly, and is much more interested in her own reflection in the huge wall mirror. When at last the bubble blower comes out, only then she begins to amuse herself. 

Finally when the whole affair is over and I'm grabbing our stuff, the same teacher who welcomed me approaches me and tell me goodbye with the words: "Will mommy come next time?" Apparently my version of Korean children's songs and dances didn't leave a very good impression. "Yeah, next time, mommy will come," I answer. She can embarrass herself next time, I think while leaving.

Baby kleertjes uit, luier verschonen en andere kleertjes weer aan. Jasje aan, sokken aan, en in de kinderwagen. Ondertussen een tas volstoppen met luiers, doekjes, flesje, thermosfles met warm water, pakje melkpoeder en wat kinderspeelgoed. Terwijl je dat doet ook nog jezelf aankleden, tandenpoetsen, jas en schoenen aan en dan snel met de kinderwagen naar buiten. Althans, zo zie ik het voor me.

Mijn dochter wil haar shirtje niet uit en haar trui niet aan. Verschonen van haar luier vindt ze maar te lang duren en kruipen is veel leuker. Haar jas aandoen kan haar goedkeuring ook niet wegdragen, dus zet ze het op een huilen. Eindelijk in de kinderwagen kijkt ze me aan met dezelfde blik die mijn vrouw ook heeft als ik haar irriteer. Dat ik ook nog even naar de wc moet voordat we echt de deur uitgaan, vindt mevrouw ook maar niks en dat laat ze luidkeels blijken.

Met een kind op tijd komen op een afspraak zou een onderdeel op de Olympische spelen moeten zijn. En dan solo zoals vandaag, wanneer je vrouw moet werken op een zaterdag en je voor de eerste keer alleen je kind naar haar wekelijkse speeluurtje op het culturele centrum moet brengen. Hard lopen en tussendoor af en toe een sprintje trekken blijkt de oplossing.

Met een bezweet hoofd kom ik aan bij het warenhuis, waarboven het culturele centrum gevestigd is. Bij het wachten op de lift word ik lachend aangekeken door een Koreaans stel met baby. “Hello,” zegt de man terwijl ik me afvraag of ik hen eerder heb ontmoet of dat ze mijn dochter herkennen. Dat laatste gebeurt wel vaker. Mijn schoonmoeder is bijvoorbeeld een vaste bezoeker van de plaatselijke kinderwinkel, begrijp ik aan de opmerkingen die ik krijg van het personeel daar. Al snel blijkt dat deze mensen mij ook niet kennen maar mijn dochter wel. “Onze dochters zijn klasgenoten,” zegt de vrouw in het Koreaans. Samen stappen we in de lift naar onze speelgroep. 

Terwijl ik met 1 hand met mijn veters aan het worstelen ben en met de andere hand m’n dochter haar jas probeer uit te doen, word ik door één van de leidsters verwelkomt met de woorden: “Welkom, mama komt niet?” "Nee mama moet werken," beantwoord ik enigszins verbouwereerd. "O wow, wat kan je goed Koreaans!" krijg ik te horen. Een antwoord dat je al krijgt als je alleen hallo zegt overigens. Na beleefd dankjewel gezegd te hebben, ga ik zitten in de kring van moeders met hun schattige Koreaanse kindjes, die inmiddels om de andere leidster gevormd is. 

We beginnen met een liedje waarbij we onze kindjes op schoot hebben en we ze moeten laten zwaaien en bewegen. Een beetje opgelaten doe ik mee, terwijl mijn dochter stoicijns voor zich uit blijft staren. Daarna komt er speelgoed tevoorschijn en zijn er nog wat dansjes en liedjes (die ik natuurlijk allemaal verpruts). Mijn dochter ondergaat het allemaal gelaten en is veel meer geinteresseerd in haar eigen spiegelbeeld in de enorme wandspiegel. Pas als op het laatst de bellenblazer tevoorschijn komt, begint ze enigszins te ontdooien.

Als goddank de hele kermis afgelopen is en ik onze spullen pak, komt dezelfde leidster die mij verwelkomde weer naar me toe en zegt mij gedag met de woorden: "Volgende keer komt mama weer?" Een onuitwisbare indruk met mijn uitvoering van de Koreaanse kinderliedjes en dansjes heb ik blijkbaar niet achtergelaten. "Ja, volgende keer komt mama weer," antwoord ik dus maar. Die mag zich de volgende keer gaan generen, denk ik er bij. 

Funeral party

Today is a holiday (Chuseok, a kind of Thanksgiving) and I'm still relaxing in my pajamas. At the end of the afternoon my phone rings. It's my wife on the other end of the line: "I'm with your daughter in the car waiting for you. My mother is on her way up. You have to pack and get down right away." My wife told me earlier that we were going to a funeral today, but the details of an appointment she usually reveals at the last moment. 

Still in my pajamas, I quickly go looking for my suit. I can find several in the closet, but unfortunately not mine. There's still a suit that I bought when I was in my early 20's, but because I gained some pounds over the years, it doesn't fit optimal to say the least. The whole family is waiting for me, so I have no choice but to put the thing on. Because I'm in a hurry I forget how to tie a tie. After a few minutes of fumbling around my father-in-law gives me one with a rubber band. 5 minutes later I sit next to my wife in the car with a  very uncomfortably strained stomach and neck. 

It is turning into a tradition to go to a funeral on a holiday because last Christmas we also attended one. Korean funerals usually last three days, when guests arrive at different times to show their respect and make a financial contribution. In return guests receive a meal and drinks. Essentially your guests are also your burial insurance. Because guests can come at any time, it is a tough time for close relatives of the deceased. Especially the eldest son has a rough time (as is usually the case with all traditional events in Korea). He is a kind of master of ceremonies that is in charge of the funeral. Close family members usually stay over at the funeral home and there are often multiple burial ceremonies commencing in different chambers (the same as weddings and children's first birthdays). 

After 10 minutes we arrive at dark road that leads us to a church with a small funeral center. When opening the car door, the Korean party music blasts towards us. There is a live performance by a Korean pop song singer going on somewhere and it echoes throughout the whole neighborhood. With the party music in the background and 6 month old daughter giggling loudly, we walk towards the funeral center. Upon arrival there is  a prayer going on so we do not go inside, but go straight upstairs to the dining area. 

I open the door and enter the interior of what looks like a football canteen: football canteen floor tiles, metal chairs with a backrest and seat of red fake leather and fake long wooden tables. Only the incense reveals that there isn't an amateur football match going on outside. We are the first guests in the cafeteria because the rest of the guests are still in prayer. My in-laws sit on one of the fake leather seats and wait patiently. I'm less patient because I have not eaten since morning and despite the strained stomach I'm extremely hungry. Other family members start to come in and then my father-in-law asks me if I want to eat something. I answer with yes and before I know it there is food and alcohol on the table. I do not know whether it is because of  my empty stomach, but I have rarely eaten such delicious Korean food. 

At a funeral in Korea, it is important to not act too sad. To keep a happy atmosphere people are doing a lot of small talk and rarely talk about the deceased. This is to not  making the relatives even sadder than they are already are. So people started asking me about my Korean course and how I find life in Korea. While I'm answering I hear the laughter of my daughter who is being passed around by everyone. 

After dinner we wait until the prayer is over. It seems like they are reading the whole Bible, but finally more guests are coming up. That is also the signal that we heathens are supposed to pay our respects. The memorial hall is standardly decorated; a wooden floor with a picture of the deceased surrounded by flowers. We take off our shoes and stand before the portrait of the deceased. Now years of training in bowing comes in handy. Since my traditional Korean wedding I know the whole procedure. At the time it was explained to me by a very strict Korean gentleman who I could not understand very well, in half an hour before my marriage. I perfect my technique every year during Chuseok while commemorating the deceased. Now I'm just afraid that I tear my pants, but luckily it withstands the pressure. 

After compliments on my bowing skills we walk back outside where we chat some more. My father-in-law still need to handle some affairs with some other guests in the cafeteria while we wait downstairs. Then it's time to go, and we walk back to the car. When we arrive at the car  the Korean party music is still on full blast. My daughter is still giggling when we leave.

Het is vandaag een feestdag (Chuseok, een soort Thanksgiving op z’n Koreaans) en ik zit nog lekker te relaxen in mijn pyama. Aan het einde van de middag gaat mijn telefoon af. Mijn vrouw aan de andere kant van de lijn: ‘ik zit beneden in de auto met je dochter op je te wachten. M’n moeder is onderweg naar boven. Je moet je pak aan en meteen beneden komen.’ Mijn vrouw had al verteld dat we naar een begrafenis gingen vandaag, maar de details van een afspraak onthult ze, zoals gewoonlijk, altijd op het laatste moment.

In mijn pyama ga ik snel op zoek naar mijn pak. Ik kan er verschillende vinden in de kast, alleen helaas niet de mijne. Er hangt nog wel een pak dat ik heb gekocht toen ik begin 20 was, maar doordat ik in de loop der jaren toch wat kilootjes ben aangekomen, zit het op z’n zachts gezegd niet optimaal. De hele familie staat op mij te wachten dus ik heb geen keus en trek het ding maar aan. In de haast vergeet ik ook nog hoe ik een stropdas knoop. Na een paar minuten stuntelen geeft mijn schoonvader mij er maar één met een elastiekje. Zo zit ik 5 minuten later erg ongemakkelijk met een afgeknelde buik en nek naast mijn vrouw in de auto. 

Het lijkt een traditie te worden om naar een begrafenis te gaan op een feestdag, want afgelopen kerst hadden we er ook al één. Koreaanse begrafenissen duren meestal 3 dagen, waarop gasten op verschillende tijdstippen komen om hun respect te tonen en financieel aan de begrafenis bij te dragen. In ruil daarvoor krijgen gasten te eten. Je gasten zijn dus de begrafenisverzekering. Omdat gasten op elk gewenst tijdstip kunnen langskomen, is het een zware tijd voor naaste familieleden van de overledene. Vooral de oudste zoon is het haasje (eigenlijk altijd met traditionele evenementen in Korea). Hij is een soort ceremoniemeester die de begrafenis begeleidt. Naaste familieleden blijven meestal slapen in het rouwcentrum waar de overledene opgebaard ligt en vaak zijn er meerdere begrafenissen aan de gang in verschillenden kamertjes (eigenlijk net als huwelijken en 1 jarige verjaardagen van kinderen).

Na 10 minuutjes rijden komen we bij een onverlicht weggetje dat ons leidt naar een kerk met een klein rouwcentrum. Bij het openen van de autodeur komt de Koreaanse feestmuziek ons tegemoet. Ergens in de buurt hebben ze een live optreden van de Koreaanse Anita Meijer en dat galmt door de hele buurt. Met de feestmuziek op de achtergrond  en mijn luid schaterende dochter van 6 maanden, lopen we naar de begrafenis. Bij aankomst is er net een gebed aan de gang, dus we gaan niet naar binnen maar lopen rechtstreeks naar boven naar het eetgedeelte.

Ik doe de deur open en kom binnen in het interieur van een voetbalkantine: van die echte voetbalkantine tegels op de vloer, metalen stoeltjes met een leuning en zitvlak van rood nep leer en lange nep houten tafels. Alleen de wierrook verraadt dat er buiten geen amateurwedstrijd aan de gang is. We zijn de eerste gasten in de kantine want de rest van de gasten zijn bij het gebed. Mijn schoonouders gaan zitten op één van de nep leren stoelen en wachten geduldig. Ik ben wat minder geduldig omdat ik sinds ‘s ochtends niet gegeten heb en ondanks die afgeknelde buik enorme trek begin te krijgen. Andere familieleden komen binnen en dan vraagt mijn schoonvader gelukkig of ik al iets wil eten. Als ik bevestigend antwoord komt het eten en de alcohol op tafel. Of het aan mijn lege maag ligt weet ik niet, maar ik heb zelden zo lekker Koreaans gegeten.

Op een begrafenis in Korea is het zaak om vooral niet te droevig te doen. Om de sfeer goed te houden wordt er over koetjes en kalfjes gepraat en zelden over de overledene. Dit is om de nabestaande niet nog verdrietiger te maken, dus vragen familieleden over mijn Koreaanse cursus en hoe ik het in Korea vind. Terwijl ik vragen aan het beantwoorden ben, hoor ik het geschater van mijn dochter die door iedereen even vastgehouden wordt. 

Na het eten is het afwachten tot het gebed is afgelopen. Het lijkt alsof ze de hele Bijbel aan het voorlezen zijn, maar eindelijk komen de gasten toch naar boven. Dat is meteen het sein dat wij heidenen aan de beurt zijn. De gedenkzaal is standaard ingericht; een houten vloer met een foto van de overledene omgeven door bloemen. We doen onze schoenen uit en gaan voor het portret van de overledene staan. Hier komt mijn jarenlange buigtraining van pas. Sinds mijn traditionele Koreaanse huwelijk ken ik de hele procedure. Destijds werd mij dat, in een half uurtje voor aanvang van mijn huwelijk, uitgelegd door een heel strenge Koreaanse meneer die ik niet kon verstaan. Mijn buigingen heb ik kunnen perfectioneren elk jaar tijdens Chuseok en bij het herdenken van overledenen. Ik ben alleen bang dat ik uit mijn broek scheur, maar gelukkig houdt hij het.

Na complimenten over mijn buigkunsten lopen we weer naar buiten waar we nog wat na keuvelen. Mijn schoonvader moet nog wat plichtplegingen doen met wat andere gasten in de kantine terwijl wij beneden wachten. Daarna is het tijd om te gaan en lopen we terug naar de auto. Aangekomen bij de auto houdt de Koreaanse Anita Meijer nog steeds vol en zet nog maar eens een nummer in. Mijn dochter lacht nog steeds als we wegrijden.

Crisis

"Last Spring there was a crisis, which was not a crisis." This sentence is not a quote from the novel in 1984, but a sentence that was pronounced on a consular information evening at the Dutch embassy. I was listening to a story about the threat of North Korea and what to do in a crisis in a room full of Dutch exchange students, some housewives and two pitchers of water. 

When asked why we were attending this meeting, a student answered what we were all thinking about: "We hoped that there would be some Dutch snacks." Apparently, the Dutch also do not adapt to living abroad. A fact that was reinforced by the time of the meeting, because at 17.00 it was impossible for people with a job to participate. After an observation by one of the speakers at the meeting "that it was a quarter to six already" and he wanted to end the meeting, I suddenly found myself  back in the Netherlands. Even the weather was cloudy and rainy all week and only the Korean crisis subject  of the meeting reminded me where I really was. 

One of the speakers explained the statement about the crisis that was not a crisis as a crisis in the media outside South Korea, while there was actually very little to worry about. A beautiful illustration of this, was the story of a reporter from a major broadcaster from the Dutch news. Disappointed after it became clear that he couldn't get a local in a state of terror in front of his camera, this reporter returned to the Netherlands. There was not one person panicking over the situation in North Korea. It was perfectly clear that the North Korean dictator would not attack. For he desperately needed South Korea's money for his new-to-build ski resort.

If the next time such a crisis really occurs, I am responsible for my own safety, I was told. Due to the complicated process of other EU countries being involved in dealing with such a crisis, the Dutch embassy does very little on its own. The embassy hopes that people leave at their own initiative when it gets too hairy. It is not certain that a KLM aircraft will be send when the situation gets out of hand so it is entirely possible that you will be stuck in Korea if you can't get away in time. If you have a problem with this approach then you better move back to The Netherlands, which was beautifully summed up in the phrase: "If you can't stand the heat, get out of the kitchen." 

A bleached blond housewife took offense to such a stance, which triggered her to ask questions in sake of asking questions. Then the discussion started all over again, and even landed on the subject, to the disbelief of many, of the euthanasia of her dog in wartime. For a moment I found myself back on a council meeting on dog poop I once had to preside over. 

At half past seven the meeting was wrapped up and I talked a bit with the speakers, while a few of the students were begging for internships at the embassy. 10 minutes later I was standing outside with no snacks, cookies or coffee. If a pitcher of water is the only thing that the Dutch government can offer their guests, I think I will stay here, despite the ski ambitions the dictator in the North still has.

"We zaten afgelopen lente even in een crisis, die geen crisis was." Deze zin is geen vertaling van een quote uit de roman 1984, maar een in werkelijkheid uitgesproken zin op een consulaire informatieavond. In een zaaltje vol Nederlandse uitwisselingsstudenten, wat huisvrouwen en 2 karaffen water, luisterde ik aandachtig naar een verhaal over de dreiging van Noord-Korea en wat te doen in crisissituaties. 

Op de vraag waarom we deze bijeenkomst bijwoonden, had een student het antwoord dat door al onze hoofden spookte: “We hoopten dat de frituur aan zou staan.” Dat Nederlanders zich ook niet aanpassen in het buitenland werd weer eens bevestigd. Al was het alleen al het tijdstip van 17.00 waarop de bijeenkomst plaatsvond, waardoor het dus voor mensen met een baan onmogelijk was om hier aan deel te nemen. Na een opmerking van één van de sprekers “dat het toch al kwart over 6” was en hij er een eind aan wilde breien, waande ik mij plots weer in Nederland. Zelfs het weer was de hele week bewolkt en regenachtig en alleen het onderwerp Koreaanse crisis herinnerde mij er aan waar ik werkelijk was.

De uitspraak over de crisis die geen crisis was, legde één van de sprekers  uit als een crisis in de media buiten Zuid-Korea, terwijl er feitelijk vrij weinig aan de hand was. Als prachtige illustratie hiervan vertelde hij over een journalist van een niet onbelangrijke speler bij nieuwsuitzendingen in Nederland. Teleurgesteld keerde deze journalist terug naar Nederland nadat het duidelijk werd dat niemand in paniek voor de camera te krijgen was. Er was geen mens in Zuid-Korea in paniek. Het was namelijk overduidelijk dat de Noord-Koreaanse dictator niet aan zou vallen. Hij had het Zuid-Koreaanse geld namelijk te hard nodig voor zijn nieuw aan te leggen ski-resort.

Mocht er de volgende keer zich echt een crisissituatie voordoen, dan ben ik zelf verantwoordelijk voor mijn eigen veiligheid, zo werd mij verteld. Door het ingewikkelde proces waarbij ook de andere EU landen bij betrokken zijn, doet de ambassade vrij weinig op eigen houtje. De ambassade hoopt dan ook dat mensen uit eigen beweging vertrekken wanneer het hen te heet onder de voeten wordt. Het is helemaal niet zeker dat de KLM een vliegtuig stuurt als het compleet uit de hand loopt en het kan dus zijn dat je midden in een oorlog blijft zitten als je niet op tijd wegkomt. Als je daar problemen mee hebt dan heb je pech, wat weer prachtig werd samengevat in de zin: “If you can’t stand the heat, get out of the kitchen.”

Deze zin viel een hooggeblondeerde huisvrouw nogal rauw op haar dak, wat haar triggerde om vragen te stellen om het vragen stellen. Daarop ging de hele discussie weer opnieuw en kwam op een gegeven moment zelfs, tot ongeloof van velen, de euthanasie van haar hond langs in de discussie. Even waande ik mij weer op een Zaanstad beraad over hondenpoep die ik ooit moest voorzitten.

Om half zeven was het dan echt afgelopen en praatte ik nog wat na met de sprekers, terwijl een paar van de studenten om stages zaten te bedelen. 10 minuten later stond ik buiten zonder bittergarnituur, koekje of koffie. Als een karaf water het enige is dat de Nederlandse overheid nog kan betalen voor zijn gasten, blijf ik ondanks de ski ambities van die dictator in het noorden toch nog maar even.

Itaewon Freedom

Itaewon is my least favorite place in Seoul. Compared to the rest of the city it’s a bit of a dirty, disorganized place and I do not like the atmosphere. Due to the large U.S. military base stationed there, many American soldiers frequent the area and thus the district is filled with bars. The Koreans who work in shops there bother you with their wares, something that does not happen in the rest of the city too often. The only thing I can appreciate about Itaewon are the many foreign supermarkets and Turkish restaurants. So when I had to go to Itaewon today, I decided to make use of the opportunity and go out for a kebab. I was really looking forward to it. Real Turkish kebab!

After having finished shopping, I was on my way to the kebab shop. I met an elderly woman who was dragging along two large shopping bags. She dropped the bags in front of my feet and asked me in broken English if I could help her. I was in a good mood because of the Korean test I had just passed, so I answered with: "Sure, where do you need to go?" The lady pointed to the hill I had just came from and said: 'There is halal supermarket I need to go.' So I took her two heavy bags up the hill. It was a little further than she had let me to believe, but sometimes you have to help others so I did not complain about it. I put the bags down at the supermarket and wanted to say goodbye.

"Please, wait for me. I need buy something and then I need go back. Can you carry bags for me? " she asked. Surprised, I answered that I was in a hurry and so I had to leave. By now I really wanted to eat kebab. "Please, just five minutes," she began again. She nagged me for a while until I gave up and agreed to wait for her and then she quickly ran into the shop. "Hurry up," I shouted after her. “So far so good, I will soon bring those bags down quickly and then I can get rid of her,” I thought.

However, it didn’t take long for her to come back. "Do you have 3000 won?" she asked me. Now I started to get suspicious (Emre really, only now?!) and said that I had nothing on me. She didn’t believe me at all so I said that I only had a debit card. "Maybe you can pay for me?" she asked. I looked at her in disbelief. “Nevermind,” she said, and went back inside. She came back: "Maybe 500 won?" I repeated again that I only had a debit card and she had to hurry because I had to go. "Oh, I found 500 won," she said after she looked through her purse. She entered the store again and came back out with a plastic bag. 'Let's go,' I said impatiently and started to walk down.

We passed by the mosque and suddenly she said, "you know I’m muslim, but many bad people inside now so I not pray today. I get tired from bad people. " Then she greeted a Pakistani man who walked towards us and turned back to me. 'That man is Uncle Sam, she said. He bad man. I work for him and he give me no salary! “ I answered with a nod and tried to walk faster. The faster I would go down that hill, the sooner I would be rid of her, I thought.

'No, listen to me! “ she said to me while holding my arm and started a story about that she was a poor orphan from Thailand who only finished high school. "And I come here and work for Uncle Sam and he do not pay me salary! I clean carpet every day and no salary! I go to him and tell him I want money and he calls his son. He force me to marry his son! " Now I was really looking for a way out so I told her to go to the police. “I go to police! ‘ she replied fiercely. 'They do not believe! “ she said as she stopped walking and started rummaging through her handbag. I wanted to go on walking, but she grabbed my arm again.

'Listen!' She took several photos from her bag. One is of a child who did not in the slightest way resemble her. "This my son. Father take my son. He second husband and in American army. I need to get son back. Police do not believe. They say why you walk with baby photo of 26 year old son? " Then she showed me the next picture of some Asian girls in school uniform. "This my niece in Thailand. I need to get to Thailand. I need plane ticket, but they took passport. You have to help me to get back. " "I do not have money," I replied. 'I do not need money, you need to ask passport for me, “she replied. 'They do not believe me, but they believe you! ” 'No I can not, “I said firmly, while dropping the two bags on the street.

Then I made a run for it. Off the hill and in the subway, away from that crazy woman. While the metro left, my stomach began to protest and suddenly I realized that I had forgotten to buy the kebab, which I was looking forward to.

Itaewon is mijn minst favoriete wijk in Seoul. Vergeleken met de rest van de stad is het een beetje een vieze, ongeorganiseerde bende en ik hou niet van de sfeer die er hangt. Door de grote Amerikaanse legerbasis in de buurt komen er veel Amerikaanse soldaten en is de wijk daardoor bezaaid met bars. De Koreanen hier die in de winkels werken vallen je lastig met hun waar, iets dat in de rest van de stad niet al te vaak gebeurt. Het enige dat ik wel kan waarderen aan Itaewon zijn de vele buitenlandse winkels en Turkse restaurants. Dus toen ik er vandaag toch moest zijn, besloot ik van een nood een deugt te maken en na wat inkopen kebab te gaan eten. Ik verheugde me er erg op. Echte Turkse kebab!

Na mijn boodschappen gedaan te hebben ga ik op weg naar de kebabzaak. Onderweg kom ik een oudere vrouw tegen. Zuchtend en steunend sjouwt de vrouw met 2 grote boodschappentassen. Ze ploft de tassen voor m’n voeten neer en vraagt mij in gebrekkig Engels of ik haar kan helpen. Ik ben in een goed humeur vanwege de Koreaanse test die ik net gehaald had en antwoord dus met: 'Sure, where do you need to go?' Ze wijst naar de heuvel die ik net was afgelopen en zegt: 'There is halal supermarket I need to go.' Dus ik met 2 loodzware tassen de heuvel op. Het is iets verder dan ze had voorgedaan, maar soms moet je anderen helpen dus ik klaagde er niet over. Ik zet de tassen voor de supermarkt neer en wil afscheid nemen.

'Please, wait for me. I need buy something and then I need go back. Can you carry bags for me?' vraagt ze. Ik antwoord verbaasd dat ik haast heb en dat ik dus echt weg moet. Ik wilde inmiddels nu echt die kebab gaan eten. 'Please, just 5 minutes,' begint ze weer. Ze blijft nog een tijdje zo doorzeuren totdat ik overstag ga en loopt daarna snel de winkel in. 'Hurry up,' schreeuw ik haar nog na. ‘So far so good, ik breng straks die tassen snel naar beneden en dan ben ik van d’r af,’ denk ik.

Het duurt echter niet lang of ze staat alweer buiten. 'Do you have 3000 won?' vraagt ze me. Nu begin ik argwaan te krijgen (Echt Emre, nu pas?!) en antwoord dat ik niets bij me heb. Ze gelooft me niet helemaal dus ik zeg maar dat ik alleen een bankpas heb. 'Maybe you can pay for me?' vraagt ze. Ik kijk haar alleen maar vol ongeloof aan. 'Nevermind,' zegt ze en gaat weer naar binnen. Ze komt weer terug: ‘Maybe 500 won?’ Ik herhaal weer dat ik alleen een bankpas heb en dat ze moet opschieten want ik moet weg.'O, I found 500 won' zegt ze nadat ze in haar tas heeft gekeken. Ze gaat de winkel weer in en komt er weer uit met een plastic tasje. 'Let's go,' zeg ik ongeduldig en begin met de 2 tassen naar beneden te lopen.

We komen langs de moskee en ineens zegt ze: 'I'm muslim you know, but many bad people inside now so I not pray today. I get tired from bad people.' Daarna zegt ze gedag tegen een Pakistaanse man die ons tegemoet komt en wendt zich weer tot mij. 'That man is uncle Sam, zegt ze. He bad man. I work for him and he give me no salary!' Ik antwoord instemmend en probeerde sneller te gaan lopen. Des te sneller ik beneden aan die heuvel sta, des te sneller ik van haar af ben, denk ik.

'No, listen to me!' zegt ze tegen me terwijl ze m'n arm vasthoudt. Ze begint een verhaal over dat ze een arm weeskind was uit Thailand en dat ze alleen middelbare school heeft afgemaakt. ‘And I come here and work for uncle Sam and he don’t pay me salary! I clean carpet every day and no salary! I go to him and tell him I want money and he calls his son. He force me to marry his son!’ Nu ben ik echt naar een uitweg aan het zoeken en antwoord maar met 'go to the police!' 'I go to police!' antwoordt ze fel. 'They don't believe!' zegt ze terwijl ze stopt met lopen en in haar handtas begint te rommelen. Ik wil doorlopen maar ze pakt weer mijn arm vast. 

'Listen!' Er komen verschillende foto’s uit de tas tevoorschijn. Eén daarvan is een kind die niet in de verste verte op haar lijkt. 'This my son. Father take my son. He second husband and in American army. I need to get son back. Police don't believe. They say why you walk with baby photo of 26 year old son?' Daarna komt er een foto tevoorschijn van Aziatische meisjes in schooluniform. 'This is my niece in Thailand. I need to get to Thailand. I need plane ticket, but they took passport. You have to help me to get back.' 'I don't have money,' zeg ik. 'I don't need money, you need to ask passport for me,' antwoordt ze daarop. 'They don't believe me, but they believe you!' 'No I can't,' zeg ik streng en laat de 2 tassen op straat vallen.

Daarna zet ik het op een lopen. De heuvel af en snel de metro in. Zo snel mogelijk weg van dat gekke wijf. Terwijl de metro vertrekt, begint mijn maag te protesteren en ineens realiseer ik mij dat ik de kebab, waar ik mij zo op had verheugd, vergeten ben.

Veiligheid / Safety in Korea

No, this is not a post about the tensions between South and North Korea. Nobody here is worried about that. When there is a storm, we Dutchmen are also not afraid of flooding just because we happen to live below sea level, aren’t we? While the whole world is in panic, here the day-to-day life continues as normal. Exemplary for this contrast is the amazement of some foreign media, when they could not find a South Korean citizen in a total state of panic for an interview on the current situation. The fear instilling role some media like to play, couldn’t be played this time.

This is a post about the sense of security that you have if you live here. Of course bad things do happen here as well, but much less than in Europe. The social security (or the feeling of being safe) is very high because everywhere and at any time people are outside, so you never feel unsafe (not that I felt unsafe in the Netherlands). It seems that people here are more honest to each other and treat each other better than in Europe. Trust in each other is also very strong.

Sometimes this kind of trust surprises me and my fellow foreigners. Recently I was in a restaurant with a buffet. At the table next to me a couple sat down and they laid their wallets and latest Samsung Galaxys on the table. After that they walked away together to get something to eat, leaving the wallets and smartphones on the table with nobody there to keep an eye on them. When they came back after 5 minutes everything was still on the table. Can you imagine a similar situation in the Netherlands (or Europe for that matter)?! I also heard stories of fellow foreigners, who got their lost wallets mailed to them with the contents completely intact. At my university laptops are being abandoned in study halls and libraries while the students go for lunch.

Sometimes bad things do happen, as a chat with some of my fellow students at lunch confirmed. They were expressing their amazement about nothing ever getting stolen in this country, when  a girl in our group told about her negative experience in Korea. She had traveled through the whole of South America and nothing happened. In Korea though, after she had fallen asleep between an older man and woman in the back of a bus, she tried to get off at her stop when her wallet was suddenly gone. Stolen, she says although no Korean believes her when she tells this story. “Stolen? No, you mean lost,” she gets to hear everytime. And thus the myth that in Korea nothing ever gets stolen, continues.

 

Nee dit is geen post over de spanningen tussen Zuid- en Noord-Korea, want daar maakt niemand hier zich druk om. Wij Nederlanders zijn toch ook niet bang voor een overstroming als het stormt omdat we toevallig onder zeeniveau wonen? Terwijl de hele wereld in rep en roer is, gaat hier het normale leven gewoon door. Exemplarisch hiervoor is de verbazing die sommige buitenlandse media hadden omdat ze geen paniekerige Zuid-Koreaan konden vinden om een interview mee te doen. De bangmakerij waar sommige media zo goed in zijn, ging dus even niet door.

Dit is wel een post over het gevoel van veiligheid dat je hier hebt als je hier woont. De sociale veiligheid (of het gevoel van veiligheid) is hier heel groot. Omdat er overal en op elk tijdstip wel mensen op straat zijn, heb je nooit een onveilig gevoel (niet dat ik dat ooit had in Nederland, maar dat terzijde). Het lijkt er op dat mensen hier eerlijker zijn en beter met elkaar omgaan dan in Europa. Het vertrouwen in elkaar is ook erg groot.

Soms verbaas je je over dit vertrouwen. Laatst was ik een restaurant met een buffet en aan de tafel naast mij ging een stelletje zitten. Ze legden hun portemonnee en nieuwste Samsung Galaxys op tafel en liepen allebei tegelijk weg om eten te gaan halen. Toen ze na 5 minuten terugkwamen lag alles nog op tafel. Kan je je zo’n zelfde situatie in Nederland voorstellen?! Ook hoor ik verhalen van mede-buitenlanders over verloren portemonnees die met de post worden teruggestuurd met de inhoud compleet intact. Laptops worden gewoon in de studiezaal achtergelaten op mijn universiteit als iemand even gaat lunchen.

Dat er toch wel eens wat gebeurt, werd tijdens een lunch met een paar cursusgenoten duidelijk. Een paar van mijn cursusgenoten spraken hun verbazing uit over het bovengenoemde fenomeen. Eén meisje had toch een negatieve ervaring. Ze was heel Zuid-Amerika doorgereisd en er was niets gebeurd, maar nadat ze in Korea achter in de bus tussen een oudere man en vrouw in slaap gevallen was en bij haar halte probeerde uit te checken, was ineens haar portemonnee verdwenen. Gestolen zegt ze, al wil geen enkele Koreaan dat geloven als ze dat vertelt. 'Gestolen? Nee, verloren bedoel je,' krijgt ze steevast te horen. En zo houdt de mythe dat hier nooit wat wordt gestolen stand. 

Looking at tits for one and a half hour

I still have a bit of jetlag, so today I slowly woke up at 12. My wife saw that I opened my eyes and said to me: "we have a nursing course today at 2." Those are strange words to wake up to, if it wasn’t for the fact that we’re getting a daughter very soon (well, by we, I mean my wife. I will probably helplessly stand next to her while she is doing all the work) so something like this was to be expected sooner or later.

After having breakfast and getting dressed, we walked to the women’s hospital in our neighborhood where the course was to be held. In a small room, that was filled for a quarter with couples, the lecturer was waiting for us. The remaining three quarters of the couples came in during the course, which the lecturer did not seem to mind. She just started promptly at 2 by calling the men forward to pick up a doll. Then she rattled on and on using a powerpoint presentation full of fascinating facts, too fast for me to keep track of.

After the presentation it was time for a movie about breastfeeding. It was a Scandinavian film from the early 90s (plainly obvious by the hairstyle of the women in the film) dubbed in Korean, filled with fair haired women with at least a D cup, which showed how to breastfeed in different situations. The contrast between the reality in Korea and the images shown in the video could not have been greater. Everywhere a bare breast popped out to let the baby drink; for example while on the phone, while skiing, during a meeting in the office, at dinner in a restaurant, and in the subway. Situations that would never occur in prudish South Korea. All those lovely Scandinavian babies who were drinking were very cute to see, but when a voluptuous Scandinavian woman started massaging her breasts in a bathtub, It started to look like a whole different genre… And so I was looking at Scandinavian tits in a room full of Koreans for at least 45 minutes.

After the movie the lecturer demonstrated how a baby drinks by using a hand puppet frog and a plush tit, and the ladies practiced the right position for breastfeeding while using the doll. There was also a breast massage session where I did not know whether I should see how it worked, or look away and find something else to do. Fortunately, the lecturer, unlike the movie, kept her clothes on.

Ik had nog een beetje last van mijn jetlag dus vandaar dat ik vandaag om 12 uur langzaam wakker werd. Mijn vrouw zag dat ik mijn ogen opende en zei tegen mij: ‘we hebben vandaag om 2 uur een borstvoedingscursus.’ Dat zijn vreemde woorden om mee wakker te worden, ware het niet dat we heel binnenkort een dochtertje krijgen (nou ja we, mijn vrouw bedoel ik eigenlijk en ikzelf zal er waarschijnlijk een beetje lullig naast staan) en zoiets dan wel in de lijn der verwachtingen ligt.

Na ontbeten te hebben en aangekleed te zijn, liepen we naar het vrouwenziekenhuis bij ons in de buurt waar de cursus werd gehouden. In een klein zaaltje dat voor een kwart gevuld was met stelletjes, stond de cursusleidster op ons te wachten. De overige driekwart van de stelletjes kwam gedurende de cursus binnendruppelen, wat de cursusleidster niet scheen te deren. Ze begon gewoon stipt om 2 uur met de mannen naar voren te roepen om allemaal een pop te pakken. Daarna ratelde ze aan één stuk door aan de hand van een powerpoint presentatie vol met boeiende feiten, te snel voor mij om bij te houden.

Na de presentatie was het tijd voor een filmpje over borstvoeding. Het was een Scandinavisch filmpje uit begin jaren 90 (aan de haarstijl van de vrouwen te zien) nagesynchroniseerd in het Koreaans, vol met hoogblonde vrouwen met minimaal cup D die voordeden hoe je borstvoeding geeft in verschillende situaties. Het contrast tussen de werkelijkheid in Korea en de getoonde beelden in het filmpje kon niet groter. Overal floepte een blote borst eruit om de baby te laten drinken; bijvoorbeeld aan de telefoon, tijdens het skiën, op kantoor tijdens een vergadering, in een restaurant tijdens een diner en in de metro. Situaties die in het preutse Zuid-Korea nooit zouden voorkomen. Het was allemaal heel schattig om te zien; al die kleine, lieve Scandinavische baby’s die lekker aan het drinken waren, maar toen een voluptueuze Scandinavische in bad haar borsten begon te masseren, begon het filmpje toch op een heel ander soort genre te lijken… En zo zat ik een kamer vol met Koreanen tenminste drie kwartier naar Scandinavische tieten te kijken.

Na het filmpje liet de leidster met een kikker handpop en een pluche tiet nog even zien hoe zo’n kindje dan drinkt en de dames gingen nog even oefenen met de juiste drinkhouding met behulp van de pop. Er was ook nog een borstmassagesessie waarbij ik even niet wist of ik nou moest kijken hoe dat ging, of toch maar even iets anders moest gaan doen. Gelukkig hield de leidster, in tegenstelling tot het filmpje, haar kleren aan.

A white smile is a happy smile

I was waiting for my turn in the waiting room of the Korean dentist when my eye fell on the text that was pasted on several walls: "A white smile is a happy smile." My name was called and I walked into the treatment room (well, room is a big word. More like a few partitions separated the treatment rooms from the waiting room) where the dentist was talking to my wife. "The dentist wants to know what medicine you are allergic to," said my wife. Somewhat aghast I replied "penicillin" while wondering whether I would be immediately drugged before the dentist even glanced at my teeth. He also wanted to know if I had a mental illness. Nervously I took a seat in the dentist chair. The dentist gave me a mirror so I could see what he was doing and inspected my teeth while an assistant was watching over his shoulder. After he looked around in my mouth a little, he told me they would first take an x-ray and then they would start scaling my teeth.

After that the assistant guided me to a separate room with a device straight out of the latest Total Recall movie. There were two feet shaped stickers on the floor to mark where I needed to stand. I had to hold two handles and rest my chin on a support while I had to bite a bit and show my most beautiful smile. The assistant told me that I had to close my eyes and walked out of the room. An X-ray camera turned 180 degrees around my head while a soft feminine Korean computer voice said something incomprehensible to me. After that was finished I had to sit in a chair and the assistant pointed  a kind of futuristic gun at me while she placed a small metal plate in my mouth. To put the metal plate at the right place she used instructions like "aaa" for open your mouth, "ang" for shut your mouth, and "eee" when I needed to smile.

After that futuristic experience I returned to the dental chair and the dentist told me that my teeth are in very good condition. "I know," I replied. I didn’t show that I was relieved that no teeth had to be pulled out. The assistent took over from there and did a very good job in cleaning my teeth.  She tried to give me a "happy smile" by removing the coffee stain on my teeth, but after seeing the bill afterwards my smile was gone.

Netjes wachtte ik op mijn beurt in de wachtkamer van de Koreaanse tandarts, terwijl mijn oog viel op de tekst die her en der op de muur was geplakt: ‘A white smile is a happy smile.’ Mijn naam werd omgeroepen en ik liep naar de behandelkamer (nou ja kamer, een paar schotten scheidden de behandelruimtes af van de wachtkamer) waar de tandarts in gesprek was met mijn vrouw. ’De tandarts wil weten voor welk medicijn je allergisch bent,’ zei mijn vrouw. Enigszins verbouwereerd antwoordde ik 'penicilline,' daarbij afvragend of ik meteen platgespoten zou worden voordat de tandarts ook maar één blik op mijn gebit geworpen had. Ook wilde hij weten of ik een geestesziekte had. Nerveus nam ik plaats op de tandartsstoel. De tandarts gaf mij een spiegel zodat ik kon zien wat hij deed en inspecteerde mijn gebit terwijl een assistente aandachtig meekeek. Nadat hij een beetje in mijn mond rondgekeken had, vertelde hij dat ik eerst een röntgenfoto moest laten maken en dat ze daarna tandsteen zouden verwijderen.

 Ik werd door de assistente begeleid naar een aparte kamer, waar een apparaat stond dat zo uit de nieuwste Total Recall film gekomen leek te zijn. Op de grond waren twee stickers van voetjes geplakt om te markeren waar ik moest staan. Daarna moest ik twee handgrepen vasthouden en mijn kin op een steun laten rusten terwijl ik in een bitje moest bijten. Daarbij moest ik mijn mooiste glimlach opzetten. Nadat de assistente verteld had dat ik mijn ogen dicht moest doen liep ze de kamer uit. Een röntgencamera draaide 180 graden rond mijn hoofd terwijl een zachte vrouwelijke Koreaanse computerstem iets voor mij onverstaanbaars zei. Vervolgens moest ik op een stoel zitten en werd er een soort futuristisch kanon op mij gericht waarbij er een plaatje in mijn mond werd geplaatst. De instructies om het plaatje steeds op de juiste plaats te krijgen waren 'aaa' voor mond open, ‘ang’ voor mond dicht en 'ieee' voor glimlachen.

Na die futuristische ervaring mocht ik weer op de tandartsstoel plaatsnemen en kreeg ik van de tandarts de mededeling dat mijn gebit in hele goede conditie was. 'Dat weet ik,' hield ik mij groot. Daarbij liet ik niet merken dat ik opgelucht was dat er niet ineens een tand uit moest of iets dergelijks. Het was daarna weer aan de assistente om mijn gebit onder handen te nemen, wat ze echt uitstekend deed. Ze probeerde mij ook een "happy smile" te geven door de koffieaanslag op mijn tanden te verwijderen, maar na het zien van de rekening verging mij het lachen al snel.

Hiddinguuu!

In Korean culture, it is important that your guests feel as comfortable as possible, especially if they are foreigners who came to visit your country. This translates to friendliness and helpfulness in the streets towards us foreigners. My fellow students are often surprised at the friendliness of the people here. For example, a half German girl in my class was approached by an elderly lady in the subway who asked her whether she was half Korean. When she confirmed, the elderly lady immediately pressed a box of candy in her hands.

Other nationalities are treated in a similar manner. Last weekend I climbed a mountain with some fellow students from my university. When we reached the top we noticed we were hungry and thirsty so we decided to sit down and unpack the food and drinks we brought with us. One of the Czech guys in our group decided to walk around a  little to see the view. When he returned he suddenly had a bottle of iced coffee in his hands. "A young Korean couple gave it to me," he said, "Why?" I asked him. "For no reason," he replied.

Even our Japanese classmate occasionally receives something while the relationship between the two countries is not always peachy (it’s similar to Greece and Turkey; a war, an occupation, and after that a few rocks at sea which both claim as their own). This hospitality makes life in this country very pleasant for foreigners.

I have yet to receive sweets (I’m already fat enough from what my mother-in-law buys me all the time), but I have experienced the so-called "Hiddink conversation." Someone asks me where I’m from and when I reply with The Netherlands they say: “Nederlandu? Nederlandu? aaah! Hiddinguuuu! Very good! I Like Hiddinguuu!” or something along those lines. A while ago I ordered a coffee in a cafe and the guy who helped me was trying to start a conversation in Korean. When I told him where I was from, he said: “Nederlandu? Ahh, Eindhoven!” At that moment I could not exactly place why the good man didn’t mention Amsterdam, Rotterdam, The Hague, or even Utrecht, but he gave me the answer himself soon after: "PSV Eindhoven! I like Hiddinguuu!" I half tried to change the subject by saying that I came from Zaandam and support Ajax, but the harm had already been done. "Yes, Hiddingu" I replied eventually.

Not all conversations are about Hiddink. On my way back from the mountain trip a father with his adorable daughter took a seat next to me in the subway. She must have been around 6 years old. "Hello!" she said immediately to me and began to giggle. We started a conversation half in Korean half in English while she occasionly asked her father how to say something in English. When I asked her name and then tried my best to say it correctly she laughed heartily at my pronunciation and repeated her name. After trying 10 times, and being laughed at all 10 times, I gave up. Just before I left the subway she pointed to my arm and turned to her father: "Daddy, why foreigners have so much hair on their arms?" she asked in Korean, after which I couldn’t stop laughing. Her father muttered something to his daughter and looked at me very uncomfortably. I said goodbye and walked out the subway with a big smile on my face.

I can not wait until my daughter is born and old enough to talk. Johan Cruyff and Ajax are probably the first words I will teach her. 

In de Koreaanse cultuur is het belangrijk dat je het je gasten zo geriefelijk mogelijk maakt, vooral als het buitenlanders zijn die je land komen bezoeken. Dat vertaalt zich op straat in vriendelijkheid en behulpzaamheid van velen jegens ons buitenlanders. Mijn medestudenten verbazen zich vaak over de vriendelijkheid van de mensen hier. Zo werd een half Duits meisje bij mij in de klas door een oudere dame aangesproken in de metro met de vraag of ze half Koreaans was. Toen ze bevestigend antwoordde, kreeg ze meteen een doos snoepjes in haar handen gedrukt.

Ook bij andere nationaliteiten wordt er overwegend vriendelijk gereageerd. Afgelopen weekend was ik met een groepje van mijn universiteit een berg aan het beklimmen. Eenmaal op de top sloeg de honger en dorst toe dus besloten we te gaan zitten en ons meegebrachte voedsel en drinken uit te pakken. Een van de Tsjechische jongens van ons groepje besloot een eindje verderop naar het uitzicht te gaan kijken. Toen hij terugkwam had hij ineens een flesje ijskoffie in z’n handen. 'Gekregen van een jong Koreaans stel,' zei hij 'Waarom?' vroeg ik aan hem. 'Zomaar,' antwoordde hij.

Zelfs onze Japanse klasgenote krijgt af en toe iets toegestopt terwijl de relatie tussen de beide landen nou niet altijd even lekker loopt (zoiets als tussen Griekenland en Turkije; iets met een oorlog, bezetting en daarna een paar rotsen op zee die ze beiden claimen). Die gastvrijheid maakt leven in dit land erg prettig.

Snoepjes heb ik nog niet gekregen, (ik word al dik genoeg van wat m’n schoonmoeder me allemaal toestopt) maar heb al geregeld het zogenaamde"Hiddink gesprek" gehad. Ze vragen waar ik vandaan kom en als ik Nederland zeg dan volgt: 'Nederlandu? Nederlandu? aaah! Hiddinguuuu! Very good! I Like Hiddinguuu!' of iets in die geest. Laatst bestelde ik een koffie in een café en de man die mij hielp probeerde een praatje met me te maken in het Koreaans. Toen ik hem vertelde waar ik vandaan kwam zei hij: 'Nederlandu? Ahh, Eindhoven!' Even kon ik niet plaatsen waarom de beste man niet met Amsterdam, Rotterdam, Den Haag of zelfs Utrecht kwam, maar hij gaf zelf het antwoord al: 'PSV Eindhoven! I like Hiddinguuu!' Ik deed daarna nog een halve poging door te zeggen dat ik uit Zaandam kwam en voor Ajax ben, maar het leed was al geschied. 'Yes, Hiddingu' antwoordde ik uiteindelijk. 

Niet alle gesprekken gaan over Hiddink. In de metro op mijn weg terug van de bergtrip, kwam er een vader met z’n ontzettend schattige dochtertje van een jaar of 6, naast me zitten. 'Hello!' zei ze meteen tegen mij en begon te giechelen. We raakten in half Koreaans half Engels aan de praat terwijl ze steeds aan haar vader vroeg hoe ze iets in het Engels moest zeggen. Toen ik haar naam vroeg en die vervolgens uit probeerde te spreken lachte ze hartelijk en herhaalde ze haar naam. Na 10 keer proberen en 10 keer uitgelachen te zijn, heb ik het maar opgegeven. Net voordat ik de metro uit moest wees ze naar mijn arm en wendde zich tot haar vader: 'Pappa, waarom hebben buitenlanders toch zoveel haar op hun armen?' vroeg ze in het Koreaans, terwijl ik niet meer bij kwam van het lachen. Haar vader mompelde iets tegen z’n dochter en keek mij heel ongemakkelijk aan. Ik zei beiden netjes gedag en liep met een glimlach op mijn gezicht de metro uit.

Ik kan niet wachten tot mijn dochter geboren wordt en oud genoeg is om te kunnen praten. Johan Cruijff en Ajax worden vermoedelijk de eerste woorden die ik haar leer. 

Hangouderen

The elderly are notorious for their behavior in Korea and really not only amongst Koreans. Ask the foreign students at my university about their No.1 annoyance in Korea and nine times out of ten you will hear “old women in the subway pushing you.” Korean society dictates that you must respect your elders, so nobody says anything if one misbehaves. I myself have been a victim of their rude behavior several times. Standing in the crowded subway reading something on your smartphone and suddenly you are getting pushed aside because apparently you are on the shortest route to a vacant seat.

The men do not push per se, but move about the subway and stations screaming into their phone and against each other. They have no consideration for others. Everyone stays on the right side of the escalator so people who are in a hurry can pass on the left side (a concept which somehow doesn’t get off the ground in the Netherlands, but I digress). If there is somehow a long queue on the left you can be certain that an elderly gentleman is causing it. He probably is on his way to one of the many parks where he will spend all day hanging around with his friends while drinking too much alcohol and fighting about the games of Baduk he has lost.

'How about the Korean youth?' I can hear you ask. They are almost always on their best behavior and are simply too busy to hang around, because they are in some form of school from early morning until late in the evening. Whether this is the solution to the problems with young people in the Netherlands I do not know. The pressure to perform is so high in Korea that there are other very serious problems among young people, but I will write about that some other time. Back to the story.

One day in the subway a tall and broad-shouldered older gentleman addressed me. He pointed at my shirt, which stated in Korean that I am not American, and he asked me in fluent English how Americans would feel if they would read my shirt. I replied that it was not meant to have a negative meaning. He was curious about where I came from and we started talking. When he found out that I came from the Netherlands, he told me that he used to have to bow his head all the time because the ceilings were too low for him. Now that the youth is generally a little taller he does not have that problem anymore.

We soon came onto the problem that the Netherlands and South Korea share: If you are too old, companies do not want you anymore. In his early sixties, studied economics at the university where I learn Korean now (Seoul National University is the number one university in Korea and a top university in Asia) and cannot find a job because he is apparently too old. "I’m fit and I want to work, but no company wants me anymore. The only thing I do is sing Karaoke and get drunk with my friends," he told me with a stern face.

If that would happen to me later in life, I will be pushing people in the subway for sure…

Ze zijn hier berucht om hun gedrag, de oudjes, en echt niet alleen onder de Koreanen. Vraag de buitenlandse studenten op mijn universiteit naar hun nummer 1 ergernis in Korea en negen van de tien keer zal je 'duwende oude vrouwen in de metro' te horen krijgen. De Koreaanse samenleving dicteert dat je respect moet hebben voor oudere mensen, dus wordt hen geen strobreed in de weg gelegd. Ik ben zelf verschillende keren slachtoffer geweest van hun onbeschofte gedrag. Nietsvermoedend sta je in de drukke metro iets op je smartphone te lezen en opeens krijg je weer een por in je rug omdat je blijkbaar op de kortste route naar een vrijgekomen stoel staat. 

De mannen duwen niet zo zeer maar begeven zich luid bellend en schreeuwend in de metro en de stations, daarbij geen rekening houdend met anderen. Iedereen blijft aan de rechterkant van de roltrap staan zodat mensen die haast hebben er aan de linkerkant langs kunnen (een concept dat in Nederland maar niet van de grond wil komen, maar dat terzijde). Staat er wel een rij aan de linkerkant dan kan je er donder op zeggen dat er een heer van leeftijd vooraan staat. Waarschijnlijk is hij op weg naar één van de vele parken waar hij de hele dag met z’n vrienden gaat hangen en onder genot van teveel alcohol ruzie maakt over de spelletjes Baduk die hij heeft verloren.

'En de jongeren dan?' hoor ik jullie vragen. Ga maar eens naar Google translate en probeer het woord “hangjongeren” eens te vertalen naar het Koreaans. Er bestaat geen woord voor. Jongeren gedragen zich hier voorbeeldig. Ze hebben het simpelweg te druk om rond te hangen omdat ze van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat zich op een of andere vorm van school begeven. Of het de oplossing is voor het hangjongerenprobleem in Nederland weet ik niet. De druk om te presteren is hier zo hoog dat er wel andere heel serieuze problemen zijn onder de jeugd, maar daar schrijf ik wel een andere keer over. Terug naar het verhaal.

Op een dag sprak een boomlange en brede oudere heer mij aan in de metro. Hij wees op m’n shirt, waar in het Koreaans op stond dat ik geen Amerikaan ben, en hij vroeg mij in vloeiend Engels hoe Amerikanen zich zouden voelen als ze dat zouden lezen. Ik antwoordde dat het niet negatief bedoeld was. Hij was benieuwd naar waar ik vandaan kwam en we raakten aan de praat. Toen ik hem vertelde dat ik uit Nederland kwam, vertelde hij me dat hij vroeger overal moest bukken omdat de plafonds te laag waren voor hem. Nu de jeugd ook wat langer is heeft hij dat probleem niet meer.

We kwamen al snel op het probleem dat Nederland en Zuid-Korea bindt: Als je te oud bent willen bedrijven je niet meer. Begin zestig, economie gestudeerd aan de universiteit waar ik nu Koreaans leer (Seoul National University is de nummer 1 universiteit in Korea en een top universiteit binnen Azië) en niet aan de bak kunnen omdat je schijnbaar te oud bent. 'Ik ben nog fit en ik wil werken, maar geen bedrijf wil mij meer. Het enige dat ik nog doe is Karaoke zingen en dronken worden met mijn vrienden' vertelde hij mij met een streng gezicht.

Als mij dat later zou overkomen ga ik wat mensen in de metro duwen denk ik…

Happy Start Course

The immigration officer asked me in Korean if I spoke the language. I replied that I only speak English. He threw a puzzled look at his colleague, said something to her, from which I only understood the words 'English' and 'no,' and handed me a set of books. I could sit wherever I wanted to, so I chose a table with a few empty chairs.

My wife had registered me for this “Happy Start Course,” because if I would attend this 2 hour course I would receive a 2, instead of a 1 year visa. You need to do this course in the first three months of your stay in Korea. This is important for the rest of the story so keep this in mind when you read the rest of this blog post.

After some time the rest of the participants arrived. They were all couples with a Korean husband and a Filipino or Vietnamese wife. Due to the good economic situation of South Korea, Korean men are desired as a spouse in those countries. They are introduced to each other through a dating agency and therefore meet each other just before they marry, as is often the case in the Netherlands. Not everyone in the room had met each other this way, because there was a very nice Korean / Vietnamese couple (he’s an opera singer, she’s a pianist) next to me that met each other in England during their time studying there. Anyway, I was the only European, the only foreign man who was present without a partner to boot. I was alone because I was convinced I didn’t need a babysitter and I could do this course by myself. This course had to be in English, because everybody was here less than 3 months, right?

'Happy' and 'Start' were to be the only two English words used in this course. The entire course was in Korean! By using a PowerPoint presentation they explained how many foreigners were married to Koreans. Also, information was given about how the visa process worked and how to get a health insurance policy. In addition, they told us which number to call if you were subjected to domestic abuse (Korean women have small, but very firm hands…). I know all this because of a Filipino volunteer sitting next to me, translating some parts into English for me. She was married to a Korean for several years and she, as well as others, were here to help the newcomers.

After the powerpoint it was time for a movie. A movie about the life of Filipino / Vietnamese woman married to a Korean husband. The film was in Korean with Vietnamese and Filipino subtitles. Again, no English at all. I knew this type of movie because in the Netherlands the civic integration course contains one too, in which some immigrants are portraited to tell newcomers that the Netherlands isn’t a paradise and that you should look at the tits of the sunbathing Dutch women at the beach as much as possible, but I digress.

I’ll continue with the video that was shown here. It showed that living with a Korean man can sometimes be difficult. She had just cooked a Korean meal for him and her husband took a big bite, after which he looked at her in disgust. His Filipino / Vietnamese wife stared distressed and desperate at him, because she did not know what to do. How on Earth could she please her beloved husband with her Korean cooking if she was so bad at it? Luckily she took a Korean cooking class and after the course she could cook delicious Korean meals for her husband (feminists can start ranting from here). Among the books that were handed to me was a Korean cookbook for interracial couples (actual title of the book), so now I know what to do these coming weeks.

After the movie there was a break, after which the Filipino / Vietnamese volunteers sang a Korean song together. When that was over a Filipino woman came forward to tell her story. She lived here for 12 years and was also married to a Korean man. In a fluent Korean accent she told the cleaning of her house was very stressful for her (again feminists…). My Filipino translator was a bit tired so that’s all she could translate for me at this time.

And then, then the nun came forward. We were already an hour and a half in, so she felt that it was time to wake us up with some hand clap exercises. Like a bunch of retarded seals we clapped our hands in many different ways. I participated because at this time I desperately wanted to get this 2 year visa and not having to repeat this course any time soon. To my relief this hand clapping stuff just lasted 5 minutes, after which the nun began a story (in Korean of course) about the difficulties of marriage. She had at least one good tip: if you are having a really difficult time in your marriage and don’t know what to do anymore, just pray. We received her phone number in case we needed more of her expert advice.

To conclude the course, there was a group photo. Imagine a photo of a group with Asian couples and one very uncomfortable-looking, bald, white European guy. To my relieve I could leave after the group photo, with the certificate I needed to apply for the 2 year visa. Whoever invented this course must have been using LSD. There is no other way I can explain why you get a certificate for a visa from a course like this.

 The girls sing a Korean song / De meisjes zingen een Koreaans liedje  

 The girls sing a Korean song / De meisjes zingen een Koreaans liedje

 

De ambtenaar van de immigratiedienst vroeg mij in het Koreaans of ik de taal sprak. Ik antwoordde dat ik alleen Engels sprak. Hij keek moeilijk naar zijn collega, zei iets tegen haar waarvan ik alleen de woorden 'Engels' en 'geen' opving en overhandigde mij een setje boeken. Ik mocht gaan zitten waar ik wilde dus ik koos een tafel met wat lege stoelen uit.

Mijn vrouw had mij opgegeven voor deze "Happy Start" cursus, want als ik deze 2 uur durende cursus zou bijwonen zou ik een 2, in plaats van 1 jarig visum krijgen. Deze cursus dien je te doen in de eerste 3 maanden van je verblijf in Korea. Dit gegeven is belangrijk voor de rest van het verhaal, dus hou het in je achterhoofd wanneer je de rest van deze post leest.

Langzamerhand kwam de rest van de deelnemers binnendruppelen. Het waren allemaal stelletjes waarvan de man Koreaan en de vrouw Filipijnse of Vietnamese was. Door de goede economische situatie van Zuid-Korea worden Koreaanse mannen begeert als huwelijkspartner in die landen. Net als in Nederland worden ze vaak gekoppeld door dating bureaus en kennen ze elkaar net voordat ze trouwen. Niet iedereen in de zaal had elkaar op deze manier ontmoet, want er zat een heel leuk Koreaans/Vietnamees stel (hij operazanger, zij pianiste) naast mij die elkaar in Engeland tijdens studie waren tegengekomen. In ieder geval was ik de enige Europeaan en de enige buitenlandse man die aanwezig was. Daarbij ook nog zonder partner, omdat ik geen babysitter nodig had en het wel alleen dacht te kunnen. Minder dan 3 maanden in Korea dus de cursus zal wel in het Engels zijn toch?

'Happy' en 'Start' waren de enige 2 Engelse woorden die in deze cursus uitgesproken zouden worden. De gehele cursus was in het Koreaans! Aan de hand van een powerpoint presentatie werd uitgelegd hoeveel buitenlanders met Koreanen waren getrouwd en werd informatie gegeven over hoe de visaprocedure zou verlopen en hoe je een ziektekosten verzekering moest aanvragen. Ook vertelden ze welk nummer je kon bellen bij geweldsmisbruik (Koreaanse vrouwen hebben kleine, maar heel harde handjes…). Dit alles weet ik omdat er een Filipijnse vrijwilligster naast mij zat die het een en ander in het Engels kon vertalen. Zij was al een aantal jaar getrouwd met een Koreaan en zij en anderen waren hier om de nieuwkomers een handje te helpen.

Na de powerpoint presentatie was het tijd voor een filmpje. Een filmpje over het leven als Filipijnse/Vietnamese met een Koreaanse man, gesproken in het Koreaans met Vietnamese en Filipijnse ondertiteling. Weer geen Engels. Ik kende dit soort filmpjes al want in Nederland bevat de inburgeringscursus er ook één, die werkelijk tenenkrommend een aantal excuus allochtonen laat vertellen dat Nederland niet een paradijs is en dat je vooral naar de tieten van de Nederlandse vrouwen moet kijken als ze topless zonnen op het strand, maar dat terzijde.

Verder met het filmpje dat hier werd getoond. Ze lieten zien dat het leven met een Koreaanse man soms moeilijk kan zijn. Ze had net Koreaans voor hem gekookt en haar man nam een grote hap, waarna hij met een vertrokken gezicht hoofdschuddend zijn afkeer liet blijken. Zijn Filipijnse/Vietnamese keek radeloos en wanhopig, want ze wist niet wat te doen. Hoe kon ze zorgen dat ze haar geliefde man kon behagen met haar Koreaanse kookkunsten als ze er zo slecht in was? Gelukkig ging ze daarna op Koreaanse kookcursus en kon ze daarna heerlijk Koreaans koken voor haar man (feministen, kom er maar in). Tussen de uitgereikte boeken zat ook een Koreaans kookboek voor interraciale stellen (echte titel van het boek), dus ik weet wat me de komende tijd te doen staat.

Na het filmpje was er een korte pauze, waarna de Filipijnse/Vietnamese vrijwilligsters samen een Koreaans liedje ten gehore brachten. Daarna kwam er een Filipijnse naar voren die hier al 12 jaar woonde en natuurlijk ook getrouwd was met een Koreaanse man. In vloeiend accentloos Koreaans vertelde ze onder andere dat het schoonmaken van het huis zwaar voor haar was (feministen…). Mijn Filipijnse vertaalster werd een beetje moe dus dat is het enige dat ik meekreeg van dit verhaal.

En toen, toen was het tijd voor de non. We waren al anderhalf uur bezig dus ze vond dat we even wakker geschud moesten worden met een aantal handklap oefeningen. Als een stelletje gehandicapte zeehonden moesten we op allerlei verschillende manieren in onze handen klappen. Ik deed maar mee want ik was er inmiddels zo gebrand op om mijn 2 jarige visum te krijgen en wilde dit nooit meer meemaken. Na 5 minuten mochten we gelukkig ophouden en begon de non, in het Koreaans natuurlijk, een verhaal over de moeilijkheden van het huwelijk. Ze had in ieder geval één goede tip: als je het heel moeilijk hebt en je weet het allemaal even niet meer, bidt dan. We kregen haar telefoonnummer voor het geval we meer wijze raad van haar nodig hadden.

Als afsluiting was er een groepsfoto. Stel je een foto voor van een groep met allemaal Aziatische stelletjes en 1 heel ongemakkelijk kijkende blanke, kale Europeaan. Daarna mocht ik gelukkig weg met een certificaat dat ik de cursus had gedaan en dus een 2 jarig visum mocht aanvragen. Degene die deze cursus heeft bedacht moet op dat moment echt van de LSD gesnoept hebben. Anders kan ik het niet verklaren waarom je een certificaat voor een visum krijgt van een cursus zoals deze.

Back to School

I had a test to determine my level last Wednesday. After sitting there for 5 minutes I was practically done, because I could understand some of the questions, but I didn’t know how to reply.

I was kind of embarrassed, but after staring at my test for another 5 minutes I knew there was no use in pretending for the rest of the hour. I got up and left.

That’s how I ended up in a level 1 class last Monday. Teacher Kim (that’s how you address teachers here; teacher plus last name) explained to us that if you were 6 times late it counted as 1 absence and 6 absences means you won’t be able to pass. She gave us the timetable. Teacher Kim: '1 October is a national holiday so we don't have class, but you'll have extra homework. 3 and 15 October are also holidays so we don't have class, but again extra homework.' The perverse satisfaction teachers get from giving their students extra homework if they have a day off, doesn’t only exist in the Netherlands apparently.

She finished her talk with 'Are there any questions?' on which an American girl replied that she saw an excursion on the website. 'that's for level 4, not for level 1.' teacher Kim replied. 'And what about the Korean cooking classes?' the American girl asked hopefully. 'That's also not for level 1' teacher Kim replied again and immediately added 'level 1 is going on a tea session field trip, but that's on campus;' i.e. we’ll lock you up on campus till you reach level 4.

Speaking of tea drinking: on the way to the cafeteria after class we met two very, very enthusiastic members of the international student association, who were organizing several activities during the week. Tonight there was a “tea party,” which wasn’t a tea party actually, according to one of the two very enthusiastic members of the student association. They asked us if we would attend and me thinking that “tea party” was a code for 'we have beer!' thought: 'why not?' and decided to go. I couldn’t put my finger on what was exactly wrong with the situation at the time, but I would find out soon enough that very same evening.

Together with the group I had lunch with, I arrived at the designated time at the so called “tea party.” The people of the association were super friendly and enthusiastic again and after we had received a sticker with our name and nationality on it, we went inside. I couldn’t find any beer so that concerned me a little bit. After 10 minutes I found out why they were so enthusiastic. I took a closer look at the t-shirts the members of the association were wearing and there it was: 'I love Jesus.' So it wasn’t an international student association, but it was an American evangelistic church which was organising the party. The meaning of 'actually it isn't a tea party' became suddenly clear to me. There I was; a convinced atheist surrounded by American evangelists. I was afraid they were going to talk about God the whole evening, but fortunately they were just friendly and didn’t try anything. I don’t have anything against religious people and I think everybody has to decide for themselves what to believe, but I’m allergic to people trying to convert me. Fortunately the evening was quite pleasant and I had a good time even without the beer.

The day after the party I heard from a Czech classmate how crazy they really are. He bumps into them at lunch breaks sometimes and they start talking about Jesus. They also claim it is a sin to look at women (if it’s true I’m going to hell at least 100 times already. The women here are gorgeous). The Czech guy was also at the “tea party” and brought all his Islamic friends with him as a buffer of some sorts, he explained to me. That made me laugh a lot. I’ve made a lot of foreign and Korean friends these couple of days, but I’ll steer clear from “tea parties” from now on.

Afgelopen woensdag had ik een toets om mijn niveau te bepalen. Na 5 minuten was ik eigenlijk al klaar. De eerste zinnen kon ik begrijpen, maar ik had geen idee hoe ik er op moest antwoorden. Ik schaamde me een beetje, maar na nog eens 5 minuten naar mijn papiertje gestaard te hebben wist ik dat het geen zin had om dit een uur vol te houden. Ik stond op en verliet het klaslokaal.

Zo kwam ik dus afgelopen maandag in niveau 1 terecht. Lerares Kim (je spreekt een leraar of lerares aan met lerares plus de achternaam) legde ons uit dat 6 keer te laat komen 1 absentie is en 6 absenties einde oefening betekent. Ook kregen we het lesrooster. Lerares Kim: '1 oktober is een nationale feestdag en hebben we geen les, maar je krijgt wel extra huiswerk. 3 en 15 oktober zijn ook feestdagen en hebben we ook geen les, maar weer extra huiswerk.' Het perverse genoegen om extra huiswerk te geven als je eens een dagje vrij bent kennen leraren dus niet alleen in Nederland.

Ze eindigde met 'Zijn er vragen?' waarop een Amerikaans meisje antwoordde dat ze een excursie had gezien op de website. 'Dat is niet voor niveau 1 maar voor niveau 4.' antwoordde lerares Kim. 'En de Koreaanse kookcursus dan?' vroeg het Amerikaanse meisje weer hoopvol. 'Dat is ook niet voor niveau 1' antwoordde lerares Kim weer en voegde daar meteen aan toe 'niveau 1 krijgt alleen een theedrink-excursie, maar die is op de campus;' oftewel niet zeuren en doorstuderen.

Over theedrinken gesproken: na de les onderweg naar de kantine kwamen we twee hele, hele enthousiaste mensen tegen van de internationale studentenvereniging die deze hele week activiteiten organiseren. Maandagavond was er een “tea party,” dat geen tea party was zo verzekerde een van de twee ons, en of we ook kwamen. Ik dacht dat het codetaal was voor 'we hebben bier!' dus ik dacht ik ga er wel even heen, dat wordt vast gezellig. Ik kon er op dat moment niet helemaal mijn vinger op leggen, maar er klopte iets niet. Ik zou er die avond snel genoeg achterkomen.

Samen met het groepje waar ik mee was gaan lunchen kwamen we op de afgesproken tijd aan bij de zogenaamde “tea party.” De mensen van de organisatie waren weer super enthousiast dat we waren gekomen en nadat we een sticker met naam en nationaliteit opgeplakt hadden gekregen, mochten we naar binnen. Ik vond het meteen verdacht dat ik geen bier kon vinden. Na 10 minuten had ik door waarom ze zo enthousiast waren. Ik keek naar de T-shirts van de organisatie en daar stond het: 'I love Jesus.' Het was dus geen internationale studentenvereniging, maar een Amerikaanse evangelistische kerk die de “tea party” gaf en daarmee was de betekenis van 'het is eigenlijk geen tea party' mij ook volkomen helder. Daar sta je dan als ras atheïst tussen de evangelisten. Ik was even bang dat ze over God wilden beginnen, maar gelukkig waren ze gewoon heel vriendelijk en probeerden ze helemaal niets. Ik heb niets tegen gelovigen en vind dat iedereen zelf moet weten wat hij of zij gelooft, maar ik ben allergisch voor mensen die mij proberen te bekeren. Gelukkig verliep de avond dus vrij prettig en dat zonder bier.

De dag erna hoorde ik van een Tsjechische klasgenoot, die ze wel eens tegenkomt tijdens lunchpauzes, hoe gek ze eigenlijk zijn. Zo beweren ze dat het al zondig is als je naar vrouwen kijkt, vertelde hij mij. (Als je ziet hoeveel mooie vrouwen er hier rondlopen ga ik al minstens 100 keer naar de hel, maar dat terzijde.) Hij was ook op de “tea party” en had als soort buffer zijn islamitische vrienden meegenomen en daar heb ik heel hard om gelachen. Al met al heb ik al heel wat nieuwe buitenlandse en Koreaanse vrienden gemaakt. Ik blijf alleen voorlopig uit de buurt van “tea parties.”

The iPhone Man

The iPhone man sat behind his desk, surrounded by disassembled iPhones and parts, in a small room on the 12 floor of an apartment building. On Sunday afternoon I had come across his advertisment in front of the building he held his office in; the old Apple logo with rainbow colors with a text underneath, which read that he could fix all iPhones. I had problems with my iPhone lately; the home button occasionally refused to work and my sound sometimes failed. Also, in an attempt to clean the connector, I bended some of the pins (I’m quite the enigineer), which prevented it from recharging. So I was glad he was in his office on that Sunday afternoon.

I stepped in and said hello. He directed me to a chair in front of his desk and I sat down. I showed him my iPhone and a piece of paper, stating my problem in Korean. While I waited, he swiftly disassembled my iPhone and looked at the parts that were broken. It was really fascinating how many screws and parts came out of that phone. After he had detached the connector, he took a new one from a drawer full of new connectors and installed it. I also received a new home button and he repaired my sound, after which he reassembled my iPhone at the same speed as he deassembled it.

Half an hour later and €54 lighter I was back outside with an as-good-as-new iPhone. I continue to be amazed by the service in this country.

In een flatgebouw 12 hoog op een klein kamertje, vol met uit elkaar gehaalde iPhones en onderdelen, zat de iPhone man achter zijn bureau. Op zondagmiddag was ik beneden voor het gebouw zijn advertentie tegengekomen; het oude Apple logo met regenboogkleuren met daaronder de tekst dat hij alle iPhones kon repareren. Ik had problemen met de home button die af en toe dienst weigerde en mijn geluid deed het af en toe ook niet. Daarnaast had ik mijn iPhone, in een poging om de connector schoon te maken, vakkundig gesloopt. Dus ik was blij dat hij er zat op zondagmiddag.

Ik stapte binnen en zei gedag. Hij dirigeerde mij naar een stoel voor zijn bureau en ik ging zitten. Ik liet hem mijn iPhone zien en een papiertje met daarop in het Koreaans wat er aan de hand was. Terwijl ik wachtte, schroefde hij razendsnel mijn hele iPhone uit elkaar en bekeek de onderdelen die kapot waren. Het was echt fascinerend hoeveel schroefjes en onderdelen uit zo’n ding komen. Nadat hij de connector had losgemaakt, trok hij een la vol met connectors open en monteerde een nieuwe. Ik kreeg ook een nieuwe homebutton en hij repareerde mijn geluid, waarna hij mijn iPhone, met dezelfde snelheid waarmee hij hem uit elkaar haalde, weer dicht schroefde.

Een half uur later en €54 armer stond ik weer buiten met een iPhone die weer een tijdje meekan. Ik blijf me verbazen over de service in dit land.

Bureau van de iPhone man / Desk of the iPhone man

Bureau van de iPhone man / Desk of the iPhone man