A white smile is a happy smile

I was waiting for my turn in the waiting room of the Korean dentist when my eye fell on the text that was pasted on several walls: "A white smile is a happy smile." My name was called and I walked into the treatment room (well, room is a big word. More like a few partitions separated the treatment rooms from the waiting room) where the dentist was talking to my wife. "The dentist wants to know what medicine you are allergic to," said my wife. Somewhat aghast I replied "penicillin" while wondering whether I would be immediately drugged before the dentist even glanced at my teeth. He also wanted to know if I had a mental illness. Nervously I took a seat in the dentist chair. The dentist gave me a mirror so I could see what he was doing and inspected my teeth while an assistant was watching over his shoulder. After he looked around in my mouth a little, he told me they would first take an x-ray and then they would start scaling my teeth.

After that the assistant guided me to a separate room with a device straight out of the latest Total Recall movie. There were two feet shaped stickers on the floor to mark where I needed to stand. I had to hold two handles and rest my chin on a support while I had to bite a bit and show my most beautiful smile. The assistant told me that I had to close my eyes and walked out of the room. An X-ray camera turned 180 degrees around my head while a soft feminine Korean computer voice said something incomprehensible to me. After that was finished I had to sit in a chair and the assistant pointed  a kind of futuristic gun at me while she placed a small metal plate in my mouth. To put the metal plate at the right place she used instructions like "aaa" for open your mouth, "ang" for shut your mouth, and "eee" when I needed to smile.

After that futuristic experience I returned to the dental chair and the dentist told me that my teeth are in very good condition. "I know," I replied. I didn’t show that I was relieved that no teeth had to be pulled out. The assistent took over from there and did a very good job in cleaning my teeth.  She tried to give me a "happy smile" by removing the coffee stain on my teeth, but after seeing the bill afterwards my smile was gone.

Netjes wachtte ik op mijn beurt in de wachtkamer van de Koreaanse tandarts, terwijl mijn oog viel op de tekst die her en der op de muur was geplakt: ‘A white smile is a happy smile.’ Mijn naam werd omgeroepen en ik liep naar de behandelkamer (nou ja kamer, een paar schotten scheidden de behandelruimtes af van de wachtkamer) waar de tandarts in gesprek was met mijn vrouw. ’De tandarts wil weten voor welk medicijn je allergisch bent,’ zei mijn vrouw. Enigszins verbouwereerd antwoordde ik 'penicilline,' daarbij afvragend of ik meteen platgespoten zou worden voordat de tandarts ook maar één blik op mijn gebit geworpen had. Ook wilde hij weten of ik een geestesziekte had. Nerveus nam ik plaats op de tandartsstoel. De tandarts gaf mij een spiegel zodat ik kon zien wat hij deed en inspecteerde mijn gebit terwijl een assistente aandachtig meekeek. Nadat hij een beetje in mijn mond rondgekeken had, vertelde hij dat ik eerst een röntgenfoto moest laten maken en dat ze daarna tandsteen zouden verwijderen.

 Ik werd door de assistente begeleid naar een aparte kamer, waar een apparaat stond dat zo uit de nieuwste Total Recall film gekomen leek te zijn. Op de grond waren twee stickers van voetjes geplakt om te markeren waar ik moest staan. Daarna moest ik twee handgrepen vasthouden en mijn kin op een steun laten rusten terwijl ik in een bitje moest bijten. Daarbij moest ik mijn mooiste glimlach opzetten. Nadat de assistente verteld had dat ik mijn ogen dicht moest doen liep ze de kamer uit. Een röntgencamera draaide 180 graden rond mijn hoofd terwijl een zachte vrouwelijke Koreaanse computerstem iets voor mij onverstaanbaars zei. Vervolgens moest ik op een stoel zitten en werd er een soort futuristisch kanon op mij gericht waarbij er een plaatje in mijn mond werd geplaatst. De instructies om het plaatje steeds op de juiste plaats te krijgen waren 'aaa' voor mond open, ‘ang’ voor mond dicht en 'ieee' voor glimlachen.

Na die futuristische ervaring mocht ik weer op de tandartsstoel plaatsnemen en kreeg ik van de tandarts de mededeling dat mijn gebit in hele goede conditie was. 'Dat weet ik,' hield ik mij groot. Daarbij liet ik niet merken dat ik opgelucht was dat er niet ineens een tand uit moest of iets dergelijks. Het was daarna weer aan de assistente om mijn gebit onder handen te nemen, wat ze echt uitstekend deed. Ze probeerde mij ook een "happy smile" te geven door de koffieaanslag op mijn tanden te verwijderen, maar na het zien van de rekening verging mij het lachen al snel.