Happy Start Course

The immigration officer asked me in Korean if I spoke the language. I replied that I only speak English. He threw a puzzled look at his colleague, said something to her, from which I only understood the words 'English' and 'no,' and handed me a set of books. I could sit wherever I wanted to, so I chose a table with a few empty chairs.

My wife had registered me for this “Happy Start Course,” because if I would attend this 2 hour course I would receive a 2, instead of a 1 year visa. You need to do this course in the first three months of your stay in Korea. This is important for the rest of the story so keep this in mind when you read the rest of this blog post.

After some time the rest of the participants arrived. They were all couples with a Korean husband and a Filipino or Vietnamese wife. Due to the good economic situation of South Korea, Korean men are desired as a spouse in those countries. They are introduced to each other through a dating agency and therefore meet each other just before they marry, as is often the case in the Netherlands. Not everyone in the room had met each other this way, because there was a very nice Korean / Vietnamese couple (he’s an opera singer, she’s a pianist) next to me that met each other in England during their time studying there. Anyway, I was the only European, the only foreign man who was present without a partner to boot. I was alone because I was convinced I didn’t need a babysitter and I could do this course by myself. This course had to be in English, because everybody was here less than 3 months, right?

'Happy' and 'Start' were to be the only two English words used in this course. The entire course was in Korean! By using a PowerPoint presentation they explained how many foreigners were married to Koreans. Also, information was given about how the visa process worked and how to get a health insurance policy. In addition, they told us which number to call if you were subjected to domestic abuse (Korean women have small, but very firm hands…). I know all this because of a Filipino volunteer sitting next to me, translating some parts into English for me. She was married to a Korean for several years and she, as well as others, were here to help the newcomers.

After the powerpoint it was time for a movie. A movie about the life of Filipino / Vietnamese woman married to a Korean husband. The film was in Korean with Vietnamese and Filipino subtitles. Again, no English at all. I knew this type of movie because in the Netherlands the civic integration course contains one too, in which some immigrants are portraited to tell newcomers that the Netherlands isn’t a paradise and that you should look at the tits of the sunbathing Dutch women at the beach as much as possible, but I digress.

I’ll continue with the video that was shown here. It showed that living with a Korean man can sometimes be difficult. She had just cooked a Korean meal for him and her husband took a big bite, after which he looked at her in disgust. His Filipino / Vietnamese wife stared distressed and desperate at him, because she did not know what to do. How on Earth could she please her beloved husband with her Korean cooking if she was so bad at it? Luckily she took a Korean cooking class and after the course she could cook delicious Korean meals for her husband (feminists can start ranting from here). Among the books that were handed to me was a Korean cookbook for interracial couples (actual title of the book), so now I know what to do these coming weeks.

After the movie there was a break, after which the Filipino / Vietnamese volunteers sang a Korean song together. When that was over a Filipino woman came forward to tell her story. She lived here for 12 years and was also married to a Korean man. In a fluent Korean accent she told the cleaning of her house was very stressful for her (again feminists…). My Filipino translator was a bit tired so that’s all she could translate for me at this time.

And then, then the nun came forward. We were already an hour and a half in, so she felt that it was time to wake us up with some hand clap exercises. Like a bunch of retarded seals we clapped our hands in many different ways. I participated because at this time I desperately wanted to get this 2 year visa and not having to repeat this course any time soon. To my relief this hand clapping stuff just lasted 5 minutes, after which the nun began a story (in Korean of course) about the difficulties of marriage. She had at least one good tip: if you are having a really difficult time in your marriage and don’t know what to do anymore, just pray. We received her phone number in case we needed more of her expert advice.

To conclude the course, there was a group photo. Imagine a photo of a group with Asian couples and one very uncomfortable-looking, bald, white European guy. To my relieve I could leave after the group photo, with the certificate I needed to apply for the 2 year visa. Whoever invented this course must have been using LSD. There is no other way I can explain why you get a certificate for a visa from a course like this.

 The girls sing a Korean song / De meisjes zingen een Koreaans liedje  

 The girls sing a Korean song / De meisjes zingen een Koreaans liedje

 

De ambtenaar van de immigratiedienst vroeg mij in het Koreaans of ik de taal sprak. Ik antwoordde dat ik alleen Engels sprak. Hij keek moeilijk naar zijn collega, zei iets tegen haar waarvan ik alleen de woorden 'Engels' en 'geen' opving en overhandigde mij een setje boeken. Ik mocht gaan zitten waar ik wilde dus ik koos een tafel met wat lege stoelen uit.

Mijn vrouw had mij opgegeven voor deze "Happy Start" cursus, want als ik deze 2 uur durende cursus zou bijwonen zou ik een 2, in plaats van 1 jarig visum krijgen. Deze cursus dien je te doen in de eerste 3 maanden van je verblijf in Korea. Dit gegeven is belangrijk voor de rest van het verhaal, dus hou het in je achterhoofd wanneer je de rest van deze post leest.

Langzamerhand kwam de rest van de deelnemers binnendruppelen. Het waren allemaal stelletjes waarvan de man Koreaan en de vrouw Filipijnse of Vietnamese was. Door de goede economische situatie van Zuid-Korea worden Koreaanse mannen begeert als huwelijkspartner in die landen. Net als in Nederland worden ze vaak gekoppeld door dating bureaus en kennen ze elkaar net voordat ze trouwen. Niet iedereen in de zaal had elkaar op deze manier ontmoet, want er zat een heel leuk Koreaans/Vietnamees stel (hij operazanger, zij pianiste) naast mij die elkaar in Engeland tijdens studie waren tegengekomen. In ieder geval was ik de enige Europeaan en de enige buitenlandse man die aanwezig was. Daarbij ook nog zonder partner, omdat ik geen babysitter nodig had en het wel alleen dacht te kunnen. Minder dan 3 maanden in Korea dus de cursus zal wel in het Engels zijn toch?

'Happy' en 'Start' waren de enige 2 Engelse woorden die in deze cursus uitgesproken zouden worden. De gehele cursus was in het Koreaans! Aan de hand van een powerpoint presentatie werd uitgelegd hoeveel buitenlanders met Koreanen waren getrouwd en werd informatie gegeven over hoe de visaprocedure zou verlopen en hoe je een ziektekosten verzekering moest aanvragen. Ook vertelden ze welk nummer je kon bellen bij geweldsmisbruik (Koreaanse vrouwen hebben kleine, maar heel harde handjes…). Dit alles weet ik omdat er een Filipijnse vrijwilligster naast mij zat die het een en ander in het Engels kon vertalen. Zij was al een aantal jaar getrouwd met een Koreaan en zij en anderen waren hier om de nieuwkomers een handje te helpen.

Na de powerpoint presentatie was het tijd voor een filmpje. Een filmpje over het leven als Filipijnse/Vietnamese met een Koreaanse man, gesproken in het Koreaans met Vietnamese en Filipijnse ondertiteling. Weer geen Engels. Ik kende dit soort filmpjes al want in Nederland bevat de inburgeringscursus er ook één, die werkelijk tenenkrommend een aantal excuus allochtonen laat vertellen dat Nederland niet een paradijs is en dat je vooral naar de tieten van de Nederlandse vrouwen moet kijken als ze topless zonnen op het strand, maar dat terzijde.

Verder met het filmpje dat hier werd getoond. Ze lieten zien dat het leven met een Koreaanse man soms moeilijk kan zijn. Ze had net Koreaans voor hem gekookt en haar man nam een grote hap, waarna hij met een vertrokken gezicht hoofdschuddend zijn afkeer liet blijken. Zijn Filipijnse/Vietnamese keek radeloos en wanhopig, want ze wist niet wat te doen. Hoe kon ze zorgen dat ze haar geliefde man kon behagen met haar Koreaanse kookkunsten als ze er zo slecht in was? Gelukkig ging ze daarna op Koreaanse kookcursus en kon ze daarna heerlijk Koreaans koken voor haar man (feministen, kom er maar in). Tussen de uitgereikte boeken zat ook een Koreaans kookboek voor interraciale stellen (echte titel van het boek), dus ik weet wat me de komende tijd te doen staat.

Na het filmpje was er een korte pauze, waarna de Filipijnse/Vietnamese vrijwilligsters samen een Koreaans liedje ten gehore brachten. Daarna kwam er een Filipijnse naar voren die hier al 12 jaar woonde en natuurlijk ook getrouwd was met een Koreaanse man. In vloeiend accentloos Koreaans vertelde ze onder andere dat het schoonmaken van het huis zwaar voor haar was (feministen…). Mijn Filipijnse vertaalster werd een beetje moe dus dat is het enige dat ik meekreeg van dit verhaal.

En toen, toen was het tijd voor de non. We waren al anderhalf uur bezig dus ze vond dat we even wakker geschud moesten worden met een aantal handklap oefeningen. Als een stelletje gehandicapte zeehonden moesten we op allerlei verschillende manieren in onze handen klappen. Ik deed maar mee want ik was er inmiddels zo gebrand op om mijn 2 jarige visum te krijgen en wilde dit nooit meer meemaken. Na 5 minuten mochten we gelukkig ophouden en begon de non, in het Koreaans natuurlijk, een verhaal over de moeilijkheden van het huwelijk. Ze had in ieder geval één goede tip: als je het heel moeilijk hebt en je weet het allemaal even niet meer, bidt dan. We kregen haar telefoonnummer voor het geval we meer wijze raad van haar nodig hadden.

Als afsluiting was er een groepsfoto. Stel je een foto voor van een groep met allemaal Aziatische stelletjes en 1 heel ongemakkelijk kijkende blanke, kale Europeaan. Daarna mocht ik gelukkig weg met een certificaat dat ik de cursus had gedaan en dus een 2 jarig visum mocht aanvragen. Degene die deze cursus heeft bedacht moet op dat moment echt van de LSD gesnoept hebben. Anders kan ik het niet verklaren waarom je een certificaat voor een visum krijgt van een cursus zoals deze.