Hiddinguuu!

In Korean culture, it is important that your guests feel as comfortable as possible, especially if they are foreigners who came to visit your country. This translates to friendliness and helpfulness in the streets towards us foreigners. My fellow students are often surprised at the friendliness of the people here. For example, a half German girl in my class was approached by an elderly lady in the subway who asked her whether she was half Korean. When she confirmed, the elderly lady immediately pressed a box of candy in her hands.

Other nationalities are treated in a similar manner. Last weekend I climbed a mountain with some fellow students from my university. When we reached the top we noticed we were hungry and thirsty so we decided to sit down and unpack the food and drinks we brought with us. One of the Czech guys in our group decided to walk around a  little to see the view. When he returned he suddenly had a bottle of iced coffee in his hands. "A young Korean couple gave it to me," he said, "Why?" I asked him. "For no reason," he replied.

Even our Japanese classmate occasionally receives something while the relationship between the two countries is not always peachy (it’s similar to Greece and Turkey; a war, an occupation, and after that a few rocks at sea which both claim as their own). This hospitality makes life in this country very pleasant for foreigners.

I have yet to receive sweets (I’m already fat enough from what my mother-in-law buys me all the time), but I have experienced the so-called "Hiddink conversation." Someone asks me where I’m from and when I reply with The Netherlands they say: “Nederlandu? Nederlandu? aaah! Hiddinguuuu! Very good! I Like Hiddinguuu!” or something along those lines. A while ago I ordered a coffee in a cafe and the guy who helped me was trying to start a conversation in Korean. When I told him where I was from, he said: “Nederlandu? Ahh, Eindhoven!” At that moment I could not exactly place why the good man didn’t mention Amsterdam, Rotterdam, The Hague, or even Utrecht, but he gave me the answer himself soon after: "PSV Eindhoven! I like Hiddinguuu!" I half tried to change the subject by saying that I came from Zaandam and support Ajax, but the harm had already been done. "Yes, Hiddingu" I replied eventually.

Not all conversations are about Hiddink. On my way back from the mountain trip a father with his adorable daughter took a seat next to me in the subway. She must have been around 6 years old. "Hello!" she said immediately to me and began to giggle. We started a conversation half in Korean half in English while she occasionly asked her father how to say something in English. When I asked her name and then tried my best to say it correctly she laughed heartily at my pronunciation and repeated her name. After trying 10 times, and being laughed at all 10 times, I gave up. Just before I left the subway she pointed to my arm and turned to her father: "Daddy, why foreigners have so much hair on their arms?" she asked in Korean, after which I couldn’t stop laughing. Her father muttered something to his daughter and looked at me very uncomfortably. I said goodbye and walked out the subway with a big smile on my face.

I can not wait until my daughter is born and old enough to talk. Johan Cruyff and Ajax are probably the first words I will teach her. 

In de Koreaanse cultuur is het belangrijk dat je het je gasten zo geriefelijk mogelijk maakt, vooral als het buitenlanders zijn die je land komen bezoeken. Dat vertaalt zich op straat in vriendelijkheid en behulpzaamheid van velen jegens ons buitenlanders. Mijn medestudenten verbazen zich vaak over de vriendelijkheid van de mensen hier. Zo werd een half Duits meisje bij mij in de klas door een oudere dame aangesproken in de metro met de vraag of ze half Koreaans was. Toen ze bevestigend antwoordde, kreeg ze meteen een doos snoepjes in haar handen gedrukt.

Ook bij andere nationaliteiten wordt er overwegend vriendelijk gereageerd. Afgelopen weekend was ik met een groepje van mijn universiteit een berg aan het beklimmen. Eenmaal op de top sloeg de honger en dorst toe dus besloten we te gaan zitten en ons meegebrachte voedsel en drinken uit te pakken. Een van de Tsjechische jongens van ons groepje besloot een eindje verderop naar het uitzicht te gaan kijken. Toen hij terugkwam had hij ineens een flesje ijskoffie in z’n handen. 'Gekregen van een jong Koreaans stel,' zei hij 'Waarom?' vroeg ik aan hem. 'Zomaar,' antwoordde hij.

Zelfs onze Japanse klasgenote krijgt af en toe iets toegestopt terwijl de relatie tussen de beide landen nou niet altijd even lekker loopt (zoiets als tussen Griekenland en Turkije; iets met een oorlog, bezetting en daarna een paar rotsen op zee die ze beiden claimen). Die gastvrijheid maakt leven in dit land erg prettig.

Snoepjes heb ik nog niet gekregen, (ik word al dik genoeg van wat m’n schoonmoeder me allemaal toestopt) maar heb al geregeld het zogenaamde"Hiddink gesprek" gehad. Ze vragen waar ik vandaan kom en als ik Nederland zeg dan volgt: 'Nederlandu? Nederlandu? aaah! Hiddinguuuu! Very good! I Like Hiddinguuu!' of iets in die geest. Laatst bestelde ik een koffie in een café en de man die mij hielp probeerde een praatje met me te maken in het Koreaans. Toen ik hem vertelde waar ik vandaan kwam zei hij: 'Nederlandu? Ahh, Eindhoven!' Even kon ik niet plaatsen waarom de beste man niet met Amsterdam, Rotterdam, Den Haag of zelfs Utrecht kwam, maar hij gaf zelf het antwoord al: 'PSV Eindhoven! I like Hiddinguuu!' Ik deed daarna nog een halve poging door te zeggen dat ik uit Zaandam kwam en voor Ajax ben, maar het leed was al geschied. 'Yes, Hiddingu' antwoordde ik uiteindelijk. 

Niet alle gesprekken gaan over Hiddink. In de metro op mijn weg terug van de bergtrip, kwam er een vader met z’n ontzettend schattige dochtertje van een jaar of 6, naast me zitten. 'Hello!' zei ze meteen tegen mij en begon te giechelen. We raakten in half Koreaans half Engels aan de praat terwijl ze steeds aan haar vader vroeg hoe ze iets in het Engels moest zeggen. Toen ik haar naam vroeg en die vervolgens uit probeerde te spreken lachte ze hartelijk en herhaalde ze haar naam. Na 10 keer proberen en 10 keer uitgelachen te zijn, heb ik het maar opgegeven. Net voordat ik de metro uit moest wees ze naar mijn arm en wendde zich tot haar vader: 'Pappa, waarom hebben buitenlanders toch zoveel haar op hun armen?' vroeg ze in het Koreaans, terwijl ik niet meer bij kwam van het lachen. Haar vader mompelde iets tegen z’n dochter en keek mij heel ongemakkelijk aan. Ik zei beiden netjes gedag en liep met een glimlach op mijn gezicht de metro uit.

Ik kan niet wachten tot mijn dochter geboren wordt en oud genoeg is om te kunnen praten. Johan Cruijff en Ajax worden vermoedelijk de eerste woorden die ik haar leer.