Emre Kanik

Itaewon Freedom

Emre Kanik

Itaewon is my least favorite place in Seoul. Compared to the rest of the city it’s a bit of a dirty, disorganized place and I do not like the atmosphere. Due to the large U.S. military base stationed there, many American soldiers frequent the area and thus the district is filled with bars. The Koreans who work in shops there bother you with their wares, something that does not happen in the rest of the city too often. The only thing I can appreciate about Itaewon are the many foreign supermarkets and Turkish restaurants. So when I had to go to Itaewon today, I decided to make use of the opportunity and go out for a kebab. I was really looking forward to it. Real Turkish kebab!

After having finished shopping, I was on my way to the kebab shop. I met an elderly woman who was dragging along two large shopping bags. She dropped the bags in front of my feet and asked me in broken English if I could help her. I was in a good mood because of the Korean test I had just passed, so I answered with: "Sure, where do you need to go?" The lady pointed to the hill I had just came from and said: 'There is halal supermarket I need to go.' So I took her two heavy bags up the hill. It was a little further than she had let me to believe, but sometimes you have to help others so I did not complain about it. I put the bags down at the supermarket and wanted to say goodbye.

"Please, wait for me. I need buy something and then I need go back. Can you carry bags for me? " she asked. Surprised, I answered that I was in a hurry and so I had to leave. By now I really wanted to eat kebab. "Please, just five minutes," she began again. She nagged me for a while until I gave up and agreed to wait for her and then she quickly ran into the shop. "Hurry up," I shouted after her. “So far so good, I will soon bring those bags down quickly and then I can get rid of her,” I thought.

However, it didn’t take long for her to come back. "Do you have 3000 won?" she asked me. Now I started to get suspicious (Emre really, only now?!) and said that I had nothing on me. She didn’t believe me at all so I said that I only had a debit card. "Maybe you can pay for me?" she asked. I looked at her in disbelief. “Nevermind,” she said, and went back inside. She came back: "Maybe 500 won?" I repeated again that I only had a debit card and she had to hurry because I had to go. "Oh, I found 500 won," she said after she looked through her purse. She entered the store again and came back out with a plastic bag. 'Let's go,' I said impatiently and started to walk down.

We passed by the mosque and suddenly she said, "you know I’m muslim, but many bad people inside now so I not pray today. I get tired from bad people. " Then she greeted a Pakistani man who walked towards us and turned back to me. 'That man is Uncle Sam, she said. He bad man. I work for him and he give me no salary! “ I answered with a nod and tried to walk faster. The faster I would go down that hill, the sooner I would be rid of her, I thought.

'No, listen to me! “ she said to me while holding my arm and started a story about that she was a poor orphan from Thailand who only finished high school. "And I come here and work for Uncle Sam and he do not pay me salary! I clean carpet every day and no salary! I go to him and tell him I want money and he calls his son. He force me to marry his son! " Now I was really looking for a way out so I told her to go to the police. “I go to police! ‘ she replied fiercely. 'They do not believe! “ she said as she stopped walking and started rummaging through her handbag. I wanted to go on walking, but she grabbed my arm again.

'Listen!' She took several photos from her bag. One is of a child who did not in the slightest way resemble her. "This my son. Father take my son. He second husband and in American army. I need to get son back. Police do not believe. They say why you walk with baby photo of 26 year old son? " Then she showed me the next picture of some Asian girls in school uniform. "This my niece in Thailand. I need to get to Thailand. I need plane ticket, but they took passport. You have to help me to get back. " "I do not have money," I replied. 'I do not need money, you need to ask passport for me, “she replied. 'They do not believe me, but they believe you! ” 'No I can not, “I said firmly, while dropping the two bags on the street.

Then I made a run for it. Off the hill and in the subway, away from that crazy woman. While the metro left, my stomach began to protest and suddenly I realized that I had forgotten to buy the kebab, which I was looking forward to.

Itaewon is mijn minst favoriete wijk in Seoul. Vergeleken met de rest van de stad is het een beetje een vieze, ongeorganiseerde bende en ik hou niet van de sfeer die er hangt. Door de grote Amerikaanse legerbasis in de buurt komen er veel Amerikaanse soldaten en is de wijk daardoor bezaaid met bars. De Koreanen hier die in de winkels werken vallen je lastig met hun waar, iets dat in de rest van de stad niet al te vaak gebeurt. Het enige dat ik wel kan waarderen aan Itaewon zijn de vele buitenlandse winkels en Turkse restaurants. Dus toen ik er vandaag toch moest zijn, besloot ik van een nood een deugt te maken en na wat inkopen kebab te gaan eten. Ik verheugde me er erg op. Echte Turkse kebab!

Na mijn boodschappen gedaan te hebben ga ik op weg naar de kebabzaak. Onderweg kom ik een oudere vrouw tegen. Zuchtend en steunend sjouwt de vrouw met 2 grote boodschappentassen. Ze ploft de tassen voor m’n voeten neer en vraagt mij in gebrekkig Engels of ik haar kan helpen. Ik ben in een goed humeur vanwege de Koreaanse test die ik net gehaald had en antwoord dus met: 'Sure, where do you need to go?' Ze wijst naar de heuvel die ik net was afgelopen en zegt: 'There is halal supermarket I need to go.' Dus ik met 2 loodzware tassen de heuvel op. Het is iets verder dan ze had voorgedaan, maar soms moet je anderen helpen dus ik klaagde er niet over. Ik zet de tassen voor de supermarkt neer en wil afscheid nemen.

'Please, wait for me. I need buy something and then I need go back. Can you carry bags for me?' vraagt ze. Ik antwoord verbaasd dat ik haast heb en dat ik dus echt weg moet. Ik wilde inmiddels nu echt die kebab gaan eten. 'Please, just 5 minutes,' begint ze weer. Ze blijft nog een tijdje zo doorzeuren totdat ik overstag ga en loopt daarna snel de winkel in. 'Hurry up,' schreeuw ik haar nog na. ‘So far so good, ik breng straks die tassen snel naar beneden en dan ben ik van d’r af,’ denk ik.

Het duurt echter niet lang of ze staat alweer buiten. 'Do you have 3000 won?' vraagt ze me. Nu begin ik argwaan te krijgen (Echt Emre, nu pas?!) en antwoord dat ik niets bij me heb. Ze gelooft me niet helemaal dus ik zeg maar dat ik alleen een bankpas heb. 'Maybe you can pay for me?' vraagt ze. Ik kijk haar alleen maar vol ongeloof aan. 'Nevermind,' zegt ze en gaat weer naar binnen. Ze komt weer terug: ‘Maybe 500 won?’ Ik herhaal weer dat ik alleen een bankpas heb en dat ze moet opschieten want ik moet weg.'O, I found 500 won' zegt ze nadat ze in haar tas heeft gekeken. Ze gaat de winkel weer in en komt er weer uit met een plastic tasje. 'Let's go,' zeg ik ongeduldig en begin met de 2 tassen naar beneden te lopen.

We komen langs de moskee en ineens zegt ze: 'I'm muslim you know, but many bad people inside now so I not pray today. I get tired from bad people.' Daarna zegt ze gedag tegen een Pakistaanse man die ons tegemoet komt en wendt zich weer tot mij. 'That man is uncle Sam, zegt ze. He bad man. I work for him and he give me no salary!' Ik antwoord instemmend en probeerde sneller te gaan lopen. Des te sneller ik beneden aan die heuvel sta, des te sneller ik van haar af ben, denk ik.

'No, listen to me!' zegt ze tegen me terwijl ze m'n arm vasthoudt. Ze begint een verhaal over dat ze een arm weeskind was uit Thailand en dat ze alleen middelbare school heeft afgemaakt. ‘And I come here and work for uncle Sam and he don’t pay me salary! I clean carpet every day and no salary! I go to him and tell him I want money and he calls his son. He force me to marry his son!’ Nu ben ik echt naar een uitweg aan het zoeken en antwoord maar met 'go to the police!' 'I go to police!' antwoordt ze fel. 'They don't believe!' zegt ze terwijl ze stopt met lopen en in haar handtas begint te rommelen. Ik wil doorlopen maar ze pakt weer mijn arm vast. 

'Listen!' Er komen verschillende foto’s uit de tas tevoorschijn. Eén daarvan is een kind die niet in de verste verte op haar lijkt. 'This my son. Father take my son. He second husband and in American army. I need to get son back. Police don't believe. They say why you walk with baby photo of 26 year old son?' Daarna komt er een foto tevoorschijn van Aziatische meisjes in schooluniform. 'This is my niece in Thailand. I need to get to Thailand. I need plane ticket, but they took passport. You have to help me to get back.' 'I don't have money,' zeg ik. 'I don't need money, you need to ask passport for me,' antwoordt ze daarop. 'They don't believe me, but they believe you!' 'No I can't,' zeg ik streng en laat de 2 tassen op straat vallen.

Daarna zet ik het op een lopen. De heuvel af en snel de metro in. Zo snel mogelijk weg van dat gekke wijf. Terwijl de metro vertrekt, begint mijn maag te protesteren en ineens realiseer ik mij dat ik de kebab, waar ik mij zo op had verheugd, vergeten ben.