Crisis

"Last Spring there was a crisis, which was not a crisis." This sentence is not a quote from the novel in 1984, but a sentence that was pronounced on a consular information evening at the Dutch embassy. I was listening to a story about the threat of North Korea and what to do in a crisis in a room full of Dutch exchange students, some housewives and two pitchers of water. 

When asked why we were attending this meeting, a student answered what we were all thinking about: "We hoped that there would be some Dutch snacks." Apparently, the Dutch also do not adapt to living abroad. A fact that was reinforced by the time of the meeting, because at 17.00 it was impossible for people with a job to participate. After an observation by one of the speakers at the meeting "that it was a quarter to six already" and he wanted to end the meeting, I suddenly found myself  back in the Netherlands. Even the weather was cloudy and rainy all week and only the Korean crisis subject  of the meeting reminded me where I really was. 

One of the speakers explained the statement about the crisis that was not a crisis as a crisis in the media outside South Korea, while there was actually very little to worry about. A beautiful illustration of this, was the story of a reporter from a major broadcaster from the Dutch news. Disappointed after it became clear that he couldn't get a local in a state of terror in front of his camera, this reporter returned to the Netherlands. There was not one person panicking over the situation in North Korea. It was perfectly clear that the North Korean dictator would not attack. For he desperately needed South Korea's money for his new-to-build ski resort.

If the next time such a crisis really occurs, I am responsible for my own safety, I was told. Due to the complicated process of other EU countries being involved in dealing with such a crisis, the Dutch embassy does very little on its own. The embassy hopes that people leave at their own initiative when it gets too hairy. It is not certain that a KLM aircraft will be send when the situation gets out of hand so it is entirely possible that you will be stuck in Korea if you can't get away in time. If you have a problem with this approach then you better move back to The Netherlands, which was beautifully summed up in the phrase: "If you can't stand the heat, get out of the kitchen." 

A bleached blond housewife took offense to such a stance, which triggered her to ask questions in sake of asking questions. Then the discussion started all over again, and even landed on the subject, to the disbelief of many, of the euthanasia of her dog in wartime. For a moment I found myself back on a council meeting on dog poop I once had to preside over. 

At half past seven the meeting was wrapped up and I talked a bit with the speakers, while a few of the students were begging for internships at the embassy. 10 minutes later I was standing outside with no snacks, cookies or coffee. If a pitcher of water is the only thing that the Dutch government can offer their guests, I think I will stay here, despite the ski ambitions the dictator in the North still has.

"We zaten afgelopen lente even in een crisis, die geen crisis was." Deze zin is geen vertaling van een quote uit de roman 1984, maar een in werkelijkheid uitgesproken zin op een consulaire informatieavond. In een zaaltje vol Nederlandse uitwisselingsstudenten, wat huisvrouwen en 2 karaffen water, luisterde ik aandachtig naar een verhaal over de dreiging van Noord-Korea en wat te doen in crisissituaties. 

Op de vraag waarom we deze bijeenkomst bijwoonden, had een student het antwoord dat door al onze hoofden spookte: “We hoopten dat de frituur aan zou staan.” Dat Nederlanders zich ook niet aanpassen in het buitenland werd weer eens bevestigd. Al was het alleen al het tijdstip van 17.00 waarop de bijeenkomst plaatsvond, waardoor het dus voor mensen met een baan onmogelijk was om hier aan deel te nemen. Na een opmerking van één van de sprekers “dat het toch al kwart over 6” was en hij er een eind aan wilde breien, waande ik mij plots weer in Nederland. Zelfs het weer was de hele week bewolkt en regenachtig en alleen het onderwerp Koreaanse crisis herinnerde mij er aan waar ik werkelijk was.

De uitspraak over de crisis die geen crisis was, legde één van de sprekers  uit als een crisis in de media buiten Zuid-Korea, terwijl er feitelijk vrij weinig aan de hand was. Als prachtige illustratie hiervan vertelde hij over een journalist van een niet onbelangrijke speler bij nieuwsuitzendingen in Nederland. Teleurgesteld keerde deze journalist terug naar Nederland nadat het duidelijk werd dat niemand in paniek voor de camera te krijgen was. Er was geen mens in Zuid-Korea in paniek. Het was namelijk overduidelijk dat de Noord-Koreaanse dictator niet aan zou vallen. Hij had het Zuid-Koreaanse geld namelijk te hard nodig voor zijn nieuw aan te leggen ski-resort.

Mocht er de volgende keer zich echt een crisissituatie voordoen, dan ben ik zelf verantwoordelijk voor mijn eigen veiligheid, zo werd mij verteld. Door het ingewikkelde proces waarbij ook de andere EU landen bij betrokken zijn, doet de ambassade vrij weinig op eigen houtje. De ambassade hoopt dan ook dat mensen uit eigen beweging vertrekken wanneer het hen te heet onder de voeten wordt. Het is helemaal niet zeker dat de KLM een vliegtuig stuurt als het compleet uit de hand loopt en het kan dus zijn dat je midden in een oorlog blijft zitten als je niet op tijd wegkomt. Als je daar problemen mee hebt dan heb je pech, wat weer prachtig werd samengevat in de zin: “If you can’t stand the heat, get out of the kitchen.”

Deze zin viel een hooggeblondeerde huisvrouw nogal rauw op haar dak, wat haar triggerde om vragen te stellen om het vragen stellen. Daarop ging de hele discussie weer opnieuw en kwam op een gegeven moment zelfs, tot ongeloof van velen, de euthanasie van haar hond langs in de discussie. Even waande ik mij weer op een Zaanstad beraad over hondenpoep die ik ooit moest voorzitten.

Om half zeven was het dan echt afgelopen en praatte ik nog wat na met de sprekers, terwijl een paar van de studenten om stages zaten te bedelen. 10 minuten later stond ik buiten zonder bittergarnituur, koekje of koffie. Als een karaf water het enige is dat de Nederlandse overheid nog kan betalen voor zijn gasten, blijf ik ondanks de ski ambities van die dictator in het noorden toch nog maar even.