Emre Kanik

Funeral party

Emre Kanik

Today is a holiday (Chuseok, a kind of Thanksgiving) and I'm still relaxing in my pajamas. At the end of the afternoon my phone rings. It's my wife on the other end of the line: "I'm with your daughter in the car waiting for you. My mother is on her way up. You have to pack and get down right away." My wife told me earlier that we were going to a funeral today, but the details of an appointment she usually reveals at the last moment. 

Still in my pajamas, I quickly go looking for my suit. I can find several in the closet, but unfortunately not mine. There's still a suit that I bought when I was in my early 20's, but because I gained some pounds over the years, it doesn't fit optimal to say the least. The whole family is waiting for me, so I have no choice but to put the thing on. Because I'm in a hurry I forget how to tie a tie. After a few minutes of fumbling around my father-in-law gives me one with a rubber band. 5 minutes later I sit next to my wife in the car with a  very uncomfortably strained stomach and neck. 

It is turning into a tradition to go to a funeral on a holiday because last Christmas we also attended one. Korean funerals usually last three days, when guests arrive at different times to show their respect and make a financial contribution. In return guests receive a meal and drinks. Essentially your guests are also your burial insurance. Because guests can come at any time, it is a tough time for close relatives of the deceased. Especially the eldest son has a rough time (as is usually the case with all traditional events in Korea). He is a kind of master of ceremonies that is in charge of the funeral. Close family members usually stay over at the funeral home and there are often multiple burial ceremonies commencing in different chambers (the same as weddings and children's first birthdays). 

After 10 minutes we arrive at dark road that leads us to a church with a small funeral center. When opening the car door, the Korean party music blasts towards us. There is a live performance by a Korean pop song singer going on somewhere and it echoes throughout the whole neighborhood. With the party music in the background and 6 month old daughter giggling loudly, we walk towards the funeral center. Upon arrival there is  a prayer going on so we do not go inside, but go straight upstairs to the dining area. 

I open the door and enter the interior of what looks like a football canteen: football canteen floor tiles, metal chairs with a backrest and seat of red fake leather and fake long wooden tables. Only the incense reveals that there isn't an amateur football match going on outside. We are the first guests in the cafeteria because the rest of the guests are still in prayer. My in-laws sit on one of the fake leather seats and wait patiently. I'm less patient because I have not eaten since morning and despite the strained stomach I'm extremely hungry. Other family members start to come in and then my father-in-law asks me if I want to eat something. I answer with yes and before I know it there is food and alcohol on the table. I do not know whether it is because of  my empty stomach, but I have rarely eaten such delicious Korean food. 

At a funeral in Korea, it is important to not act too sad. To keep a happy atmosphere people are doing a lot of small talk and rarely talk about the deceased. This is to not  making the relatives even sadder than they are already are. So people started asking me about my Korean course and how I find life in Korea. While I'm answering I hear the laughter of my daughter who is being passed around by everyone. 

After dinner we wait until the prayer is over. It seems like they are reading the whole Bible, but finally more guests are coming up. That is also the signal that we heathens are supposed to pay our respects. The memorial hall is standardly decorated; a wooden floor with a picture of the deceased surrounded by flowers. We take off our shoes and stand before the portrait of the deceased. Now years of training in bowing comes in handy. Since my traditional Korean wedding I know the whole procedure. At the time it was explained to me by a very strict Korean gentleman who I could not understand very well, in half an hour before my marriage. I perfect my technique every year during Chuseok while commemorating the deceased. Now I'm just afraid that I tear my pants, but luckily it withstands the pressure. 

After compliments on my bowing skills we walk back outside where we chat some more. My father-in-law still need to handle some affairs with some other guests in the cafeteria while we wait downstairs. Then it's time to go, and we walk back to the car. When we arrive at the car  the Korean party music is still on full blast. My daughter is still giggling when we leave.

Het is vandaag een feestdag (Chuseok, een soort Thanksgiving op z’n Koreaans) en ik zit nog lekker te relaxen in mijn pyama. Aan het einde van de middag gaat mijn telefoon af. Mijn vrouw aan de andere kant van de lijn: ‘ik zit beneden in de auto met je dochter op je te wachten. M’n moeder is onderweg naar boven. Je moet je pak aan en meteen beneden komen.’ Mijn vrouw had al verteld dat we naar een begrafenis gingen vandaag, maar de details van een afspraak onthult ze, zoals gewoonlijk, altijd op het laatste moment.

In mijn pyama ga ik snel op zoek naar mijn pak. Ik kan er verschillende vinden in de kast, alleen helaas niet de mijne. Er hangt nog wel een pak dat ik heb gekocht toen ik begin 20 was, maar doordat ik in de loop der jaren toch wat kilootjes ben aangekomen, zit het op z’n zachts gezegd niet optimaal. De hele familie staat op mij te wachten dus ik heb geen keus en trek het ding maar aan. In de haast vergeet ik ook nog hoe ik een stropdas knoop. Na een paar minuten stuntelen geeft mijn schoonvader mij er maar één met een elastiekje. Zo zit ik 5 minuten later erg ongemakkelijk met een afgeknelde buik en nek naast mijn vrouw in de auto. 

Het lijkt een traditie te worden om naar een begrafenis te gaan op een feestdag, want afgelopen kerst hadden we er ook al één. Koreaanse begrafenissen duren meestal 3 dagen, waarop gasten op verschillende tijdstippen komen om hun respect te tonen en financieel aan de begrafenis bij te dragen. In ruil daarvoor krijgen gasten te eten. Je gasten zijn dus de begrafenisverzekering. Omdat gasten op elk gewenst tijdstip kunnen langskomen, is het een zware tijd voor naaste familieleden van de overledene. Vooral de oudste zoon is het haasje (eigenlijk altijd met traditionele evenementen in Korea). Hij is een soort ceremoniemeester die de begrafenis begeleidt. Naaste familieleden blijven meestal slapen in het rouwcentrum waar de overledene opgebaard ligt en vaak zijn er meerdere begrafenissen aan de gang in verschillenden kamertjes (eigenlijk net als huwelijken en 1 jarige verjaardagen van kinderen).

Na 10 minuutjes rijden komen we bij een onverlicht weggetje dat ons leidt naar een kerk met een klein rouwcentrum. Bij het openen van de autodeur komt de Koreaanse feestmuziek ons tegemoet. Ergens in de buurt hebben ze een live optreden van de Koreaanse Anita Meijer en dat galmt door de hele buurt. Met de feestmuziek op de achtergrond  en mijn luid schaterende dochter van 6 maanden, lopen we naar de begrafenis. Bij aankomst is er net een gebed aan de gang, dus we gaan niet naar binnen maar lopen rechtstreeks naar boven naar het eetgedeelte.

Ik doe de deur open en kom binnen in het interieur van een voetbalkantine: van die echte voetbalkantine tegels op de vloer, metalen stoeltjes met een leuning en zitvlak van rood nep leer en lange nep houten tafels. Alleen de wierrook verraadt dat er buiten geen amateurwedstrijd aan de gang is. We zijn de eerste gasten in de kantine want de rest van de gasten zijn bij het gebed. Mijn schoonouders gaan zitten op één van de nep leren stoelen en wachten geduldig. Ik ben wat minder geduldig omdat ik sinds ‘s ochtends niet gegeten heb en ondanks die afgeknelde buik enorme trek begin te krijgen. Andere familieleden komen binnen en dan vraagt mijn schoonvader gelukkig of ik al iets wil eten. Als ik bevestigend antwoord komt het eten en de alcohol op tafel. Of het aan mijn lege maag ligt weet ik niet, maar ik heb zelden zo lekker Koreaans gegeten.

Op een begrafenis in Korea is het zaak om vooral niet te droevig te doen. Om de sfeer goed te houden wordt er over koetjes en kalfjes gepraat en zelden over de overledene. Dit is om de nabestaande niet nog verdrietiger te maken, dus vragen familieleden over mijn Koreaanse cursus en hoe ik het in Korea vind. Terwijl ik vragen aan het beantwoorden ben, hoor ik het geschater van mijn dochter die door iedereen even vastgehouden wordt. 

Na het eten is het afwachten tot het gebed is afgelopen. Het lijkt alsof ze de hele Bijbel aan het voorlezen zijn, maar eindelijk komen de gasten toch naar boven. Dat is meteen het sein dat wij heidenen aan de beurt zijn. De gedenkzaal is standaard ingericht; een houten vloer met een foto van de overledene omgeven door bloemen. We doen onze schoenen uit en gaan voor het portret van de overledene staan. Hier komt mijn jarenlange buigtraining van pas. Sinds mijn traditionele Koreaanse huwelijk ken ik de hele procedure. Destijds werd mij dat, in een half uurtje voor aanvang van mijn huwelijk, uitgelegd door een heel strenge Koreaanse meneer die ik niet kon verstaan. Mijn buigingen heb ik kunnen perfectioneren elk jaar tijdens Chuseok en bij het herdenken van overledenen. Ik ben alleen bang dat ik uit mijn broek scheur, maar gelukkig houdt hij het.

Na complimenten over mijn buigkunsten lopen we weer naar buiten waar we nog wat na keuvelen. Mijn schoonvader moet nog wat plichtplegingen doen met wat andere gasten in de kantine terwijl wij beneden wachten. Daarna is het tijd om te gaan en lopen we terug naar de auto. Aangekomen bij de auto houdt de Koreaanse Anita Meijer nog steeds vol en zet nog maar eens een nummer in. Mijn dochter lacht nog steeds als we wegrijden.