I hope next time mommy comes with?

Baby clothes off, change the diaper and put other clothes back on. Jacket on, socks on, and put the baby in the stroller. Meanwhile, stuffing a bag with diapers, wipes, a bottle, a thermos with hot water, milk powder, and pack some toys. After that, dressing myself, brushing my teeth, put on my coat and shoes and then quickly go outside with the stroller. Well, that was the plan. 

My daughter does not want her shirt taken off and her sweater put on. Changing her diaper is taking too long for her taste and crawling is much more fun. She doesn't want her coat put on so she starts crying. When I finally put her in the stroller she looks at me with the same look that my wife has when I annoy her. When I quickly go to the toilet before we really leave, she doesn't agree and lets me know clearly. 

Arriving on time at an appointment with a child should be an event at the Olympics. Especially when you're flying solo like I am today, because my wife has to work on a Saturday and I'm taking my daughter to her weekly playtime at the cultural center for the first time by myself.  Running and occasionally sprinting seems to be the solution. 

With sweat all over my face I arrive at the department store, above which the cultural center is located. When waiting for the elevator,  a Korean couple with a baby smiles at me. "Hello," said the man while I wonder if they've met my daughter or that they recognize me. The first happens often. For example, my mother-in-law seems to be regular visitor to the local children's shop, If I am to understand correctly from the comments I get from the staff there. It soon becomes apparent that these people do not know me, but they recognise my daughter. "Our daughters are classmates," says the woman in Korean. Together we step into the elevator. 

While I'm struggling with one hand with my shoelaces and with the other trying to take of my daughter's coat, I am greeted by one of the teachers with the words: "Hello, Mommy is not coming?" "No mommy has to work, "I answered somewhat perplexed. "Oh wow, you speak Korean well!" I get to hear. A response that you often get when the only thing you say is hello. After I politely thanked her, I sit down in the circle of mothers with their cute Korean children, which has been formed around the other teacher. 

We start with a song where we have our children on our laps and we need to swing and move them. A bit embarrassed, I'm participating, while my daughter continues to stare stoically in front of her. Then the toys come out and we do some dances and songs (which I, of course, all mess up). My daughter undergoes it emotionlessly, and is much more interested in her own reflection in the huge wall mirror. When at last the bubble blower comes out, only then she begins to amuse herself. 

Finally when the whole affair is over and I'm grabbing our stuff, the same teacher who welcomed me approaches me and tell me goodbye with the words: "Will mommy come next time?" Apparently my version of Korean children's songs and dances didn't leave a very good impression. "Yeah, next time, mommy will come," I answer. She can embarrass herself next time, I think while leaving.

Baby kleertjes uit, luier verschonen en andere kleertjes weer aan. Jasje aan, sokken aan, en in de kinderwagen. Ondertussen een tas volstoppen met luiers, doekjes, flesje, thermosfles met warm water, pakje melkpoeder en wat kinderspeelgoed. Terwijl je dat doet ook nog jezelf aankleden, tandenpoetsen, jas en schoenen aan en dan snel met de kinderwagen naar buiten. Althans, zo zie ik het voor me.

Mijn dochter wil haar shirtje niet uit en haar trui niet aan. Verschonen van haar luier vindt ze maar te lang duren en kruipen is veel leuker. Haar jas aandoen kan haar goedkeuring ook niet wegdragen, dus zet ze het op een huilen. Eindelijk in de kinderwagen kijkt ze me aan met dezelfde blik die mijn vrouw ook heeft als ik haar irriteer. Dat ik ook nog even naar de wc moet voordat we echt de deur uitgaan, vindt mevrouw ook maar niks en dat laat ze luidkeels blijken.

Met een kind op tijd komen op een afspraak zou een onderdeel op de Olympische spelen moeten zijn. En dan solo zoals vandaag, wanneer je vrouw moet werken op een zaterdag en je voor de eerste keer alleen je kind naar haar wekelijkse speeluurtje op het culturele centrum moet brengen. Hard lopen en tussendoor af en toe een sprintje trekken blijkt de oplossing.

Met een bezweet hoofd kom ik aan bij het warenhuis, waarboven het culturele centrum gevestigd is. Bij het wachten op de lift word ik lachend aangekeken door een Koreaans stel met baby. “Hello,” zegt de man terwijl ik me afvraag of ik hen eerder heb ontmoet of dat ze mijn dochter herkennen. Dat laatste gebeurt wel vaker. Mijn schoonmoeder is bijvoorbeeld een vaste bezoeker van de plaatselijke kinderwinkel, begrijp ik aan de opmerkingen die ik krijg van het personeel daar. Al snel blijkt dat deze mensen mij ook niet kennen maar mijn dochter wel. “Onze dochters zijn klasgenoten,” zegt de vrouw in het Koreaans. Samen stappen we in de lift naar onze speelgroep. 

Terwijl ik met 1 hand met mijn veters aan het worstelen ben en met de andere hand m’n dochter haar jas probeer uit te doen, word ik door één van de leidsters verwelkomt met de woorden: “Welkom, mama komt niet?” "Nee mama moet werken," beantwoord ik enigszins verbouwereerd. "O wow, wat kan je goed Koreaans!" krijg ik te horen. Een antwoord dat je al krijgt als je alleen hallo zegt overigens. Na beleefd dankjewel gezegd te hebben, ga ik zitten in de kring van moeders met hun schattige Koreaanse kindjes, die inmiddels om de andere leidster gevormd is. 

We beginnen met een liedje waarbij we onze kindjes op schoot hebben en we ze moeten laten zwaaien en bewegen. Een beetje opgelaten doe ik mee, terwijl mijn dochter stoicijns voor zich uit blijft staren. Daarna komt er speelgoed tevoorschijn en zijn er nog wat dansjes en liedjes (die ik natuurlijk allemaal verpruts). Mijn dochter ondergaat het allemaal gelaten en is veel meer geinteresseerd in haar eigen spiegelbeeld in de enorme wandspiegel. Pas als op het laatst de bellenblazer tevoorschijn komt, begint ze enigszins te ontdooien.

Als goddank de hele kermis afgelopen is en ik onze spullen pak, komt dezelfde leidster die mij verwelkomde weer naar me toe en zegt mij gedag met de woorden: "Volgende keer komt mama weer?" Een onuitwisbare indruk met mijn uitvoering van de Koreaanse kinderliedjes en dansjes heb ik blijkbaar niet achtergelaten. "Ja, volgende keer komt mama weer," antwoord ik dus maar. Die mag zich de volgende keer gaan generen, denk ik er bij.