De Golden Pop Songs man

Millions of people take the metro in Seoul on a daily basis. The vast majority is commuter of course, but there are also blind beggars (of which I suspect some to be able to see),  a stray psychiatric patient here and there (on which I will write more about in another post) and sellers that sell odds and ends in the railcars for very little money. Alarm clocks, garden gloves, socks, peelers, cooking aprons, toys, everything you can think of there is a seller for it. Rush hour or not, he or she puts a cart full of the product down in the middle of the aisle, and starts to sell with a loud voice. With a successful sell here and there, the seller then walks to the next car to repeat the whole ritual again. 

This time the seller is a middle-aged man who, in his cheap suit and worn out shoes, drags a cart with a box full of CDs and a boombox behind him. While K-pop is taking over the world and the people of Seoul stream music via their Galaxy something over the WiFi network of the metro, this guy sells golden American pop songs from the '80s on CD. "Now I'l let you hear Right Here Waiting For You," says the man, with a heavy Korean accent in his English. While the man sums up some facts about this song while the music is blaring from the boombox, everyone continues with what they were doing on their smartphone seemingly undisturbed. One girl is watching a music video of some Korean boy band on her smartphone. Another is watching a drama series, and the rest is engaged in some sort of game. 

Not alarmed by the disinterest in his wares, the Golden Pop Songs man puts another Oldie on and tells a story about the song again. He paces around to show everyone the album cover: "These 10 CDs cost only ₩10,000 (about $10). In the department store you would pay a multitude of that," he continues. My fellow passengers do not exactly give the impression that they get their music from a warehouse.

When no one responds, he gives up. Stoically, he turns the boombox off and with his CDs he makes his way through a sea of smartphones to the next compartment, where he hopes that someone is waiting to buy his Golden Pop Songs. It is as if he believes the words of Richard Marx: Wherever you go, whatever you do I will be right here waiting for you. Unfortunately, time waits for no one ...

Miljoenen mensen nemen dagelijks de metro in Seoul. Natuurlijk is het overgrote deel forens, maar er zijn ook blinde bedelaars (waarvan ik er een aantal er van verdenk toch stiekem te kunnen zien), hier en daar een verdwaalde psychiatrisch patiënt (waarover in een andere post meer) en verkopers in de treinstellen die je allerlei prullaria verkopen voor heel weinig geld. Alarmklokken, tuinhandschoenen, sokken, dunschillers, kookschorten, speelgoed, je kan het zo gek niet bedenken en er is wel een verkoper voor die met z’n boeltje door de metrodeuren komt schuifelen. Spitsuur of niet, midden in het gangpad zet hij of zij een karretje vol met het product neer en begint met een luide stem te verkopen. Met hier en daar een succesje loopt de verkoper daarna naar het volgende treinstel om het hele ritueel weer te herhalen. 

Zo ook deze man van middelbare leeftijd, die in zijn goedkope nette pak en versleten schoenen, een karretje met een doos vol CDs en een boombox achter zich aan de metro in sleept. Terwijl K-pop de hele wereld overneemt en de inwoners van Seoul die muziek via hun Galaxy zoveel via het WiFi netwerk van de metro streamen, verkoopt deze man golden Amerikaanse popsongs van de jaren ‘80 op CD. “Dan laat ik jullie nu Right Here Waiting For You horen,” zegt de man, met een zwaar Koreaans accent in zijn Engels. Terwijl de man nog wat feitjes van dit liedje opdreunt en de muziek uit de boombox schalt, gaat iedereen onverstoorbaar door met waar ze mee bezig zijn op hun smartphone. De ene is een muziekvideo van een of andere Koreaanse jongensgroep op haar smartphone aan het kijken, weer een ander een drama serie en de rest is bezig met een of ander spelletje. 

Onverstoorbaar zet de Golden Pop Songs man een volgende Gouwe Ouwe op en vertelt daar ook weer een verhaal bij. Druk loopt hij rond om iedereen de CD hoes te laten zien. “Deze 10 CDs kosten maar ₩10.000 (ongeveer €7) en in het warenhuis zou je daar een veelvoud van betalen,” gaat hij verder.  Mijn mede-passagiers wekken nou niet bepaald de indruk dat ze hun muziek uit het warenhuis halen. Als niemand reageert, geeft hij het op. Gelaten zet hij de boombox uit en met zijn CDs baant hij zich een weg door een haag van smartphones naar de volgende coupe, waar hij hoopt dat er wel iemand op zijn Golden Pop Songs zit te wachten. Het is alsof hij de woorden van Richard Marx gelooft: Wherever you go, whatever you do I will be right here waiting for you. Helaas, de tijd wacht op niemand…